Le perchoir: met het hoofd in de wolken, met de voeten op de grond

19/11/2017

IMG_1852Vlakbij de bruisende uitgaansbuurt Oberkampf in het 11e arrondissement vind je één van de mooiste dakterrassen van Parijs: Le Perchoir. Vanop deze rooftopbar heb je een magnifiek uitzicht over de stad, met in de verte de Sacre Coeur. De ingang van de bar is even zoeken, want aan de straatkant is geen uithangbord of teken dat je op dit kleine juweeltje attent maakt. Het enige wat je ziet is een weinig opzienbarend industrieel gebouw. Het hoort bij het concept, zeg maar. Een bar voor ingewijden, vergelijk het met de bars in Chicago tijdens de drooglegging in de twintiger jaren van de vorige eeuw: het verbod, het verborgene verhoogt de aantrekkelijkheid. Een onderground-sfeertje, maar dan hoog, boven op de zevende verdieping. De naam van de bar is Le Perchoir, de legstok, de boomtak of gevel waar vogels tussen twee vluchten door even op uitrusten. Het duidt natuurlijk op het vogelperspectief dat je vanaf hier hebt. Maar ‘Être Perché’ is ook een cultwoord in Parijs en betekent ‘met je hoofd in de wolken’ of ‘high’ zijn, een euforische ervaring hebben.

Je zit dus hoog in de verschillende betekenissen van het woord, maar in de bar houdt men de voeten stevig op de grond: je waant je op vakantie, ergens in een exotische beach bar, met een houten vloer en lage houten banken, met weelderige planten om gezellige hoekjes te maken en gekleurde kussens. In de winter zorgen blazers en fleeces voor de nodige warmte. Je kan er zowel terecht voor een biertje als een coctail en er worden kleine gerechtjes geserveerd. Een aanrader, lijkt me. Maar eigenlijk wilde ik het hier niet hebben over de bar. Vanuit de bar leidt een ijzeren buitentrap je naar één verdieping lager en daar ligt het restaurant van Le Perchoir. Het is hier dat ik afgelopen woensdagavond naartoe ben geweest en waar ik een leuke avond heb doorgebracht.

IMG_1848

De inrichting van de bar is doorgetrokken tot in het restaurant. Hier geen uitzicht, maar wel dezelfde mengeling van hout, tapijten, kussens en recuperatiemeubels. De bobo-stijl, noemt men het, nonchalant chic. Ook de bediening is jong en vlot. De menukaart is minder gedurfd en beperkt zich tot de klassieke recette uit de Franse keuken. De gerechten zijn goed klaargemaakt, vakkundig, maar de kok, Benoît Dumas, gevormd aan de kokschool Ferrandi en stagegelopen bij onder meer Sanderens, geeft er geen eigen persoonlijke toets aan. Een bezoek aan de keuken van Le Perchoir is dan misschien geen omweg waard, maar de bar is een absolute aanrader.

Le Perchoir
14 rue Crespin du Gast
75011 Paris
+33 1 48 06 18 48
leperchoir.tv
Keuken: Franse keuken, menu ca. 45 euro
Beoordeling: mooie locatie, ga voor de bar op de 7e verdieping 

 

Advertenties

Meet Maurizio Cattelan

10/12/2016

De duivel verveelde zich. Hij dwaalde door de straten en overal zag hij gelukkige gezichten. Meisjes met gezonde blozende wangen en jongens die fluitend naar school of werk fietsten. Niets dat zijn interesse kon wekken, tot zijn oog op een jongeman viel die zich onderscheidde van de anderen omwille van een enorme grijns op zijn gezicht. Een grijnslach, een oprechte grijnslach zoals je die de laatste tijd nog maar zelden ziet. De duivel besloot de man te volgen en tot zijn voldoening bleek de jongen bij een mortuarium naar binnen te gaan. Met zijn hoofd tegen het raam gedrukt zag hij hoe de jongeman met de grijnslach een kast opende en er een zwarte ceremoniejas, zwarte lakschoenen, witte handschoenen en een hoge zwarte hoed uithaalde. Hij had zich niet vergist. Hier was de man die hij hebben moest. Een lijkendrager. De duivel wreef zich in zijn handen. Het werd tijd om tot actie over te gaan. Onzichtbaar ging hij naar binnen, wachtte tot de jongeman zich had aangekleed en voor de spiegel stond om zijn hoed op te zetten, en fluisterde hem dan in zijn oor:
“Is dit nu een baantje voor jou? Voor een aalmoes je tijd hier met de doden verdoen als buiten het leven op je wacht?”
De jongeman zuchtte, de hoed nog in de hand.
“Dat leuke meisje gisteren, herinner je hoe ze naar je keek? Ze is vrij vandaag. Maar morgen?”
De hand met de hoed zakte verder naar beneden.
“Waar is je vechtlust gebleven?”
De hoed op de grond.
“Wat is er geworden van je idealen? Waar is de rebel in jou? Nu heb je je grijnslach nog, maar nog even en ook die zal je vergaan.”
Een stamp tegen de hoed.
“Dat nooit!” riep de jongeman uit.
Op dat moment schoot de duivel tevoorschijn, in zijn natuurlijke gedaante. De boosheid op het gezicht van de jongeman sloeg meteen om in de ons nu welbekende grijnslach en dit keer was de grijnslach nog breder dan anders.
“Wat kan ik voor u doen? Een sterfgeval in de familie?”
“Nee, ik kom met een voorstel om je uit je ellendige bestaan te helpen.”
“U komt als geroepen. Ik luister.”
“Kun je tekenen?” vroeg de duivel.
“Nee.”
“Kun je schilderen?”
“Nee.”
“Heb je een ooit een kunstopleiding gevolgd?”
“Nee.”
“Fantastisch! Dan geef ik je het talent om een groot artiest worden. Beter dan welke ook, want je bent niet gehinderd door enige voorkennis.”
“Het idee staat me aan. Maar kunstenaars hebben doorgaans moeite om de eindjes aan elkaar te knopen. Hoe kom ik aan geld?”
“Maak je daar geen zorgen over. Je zal rijk worden. Ik zal je overladen met geld. Dat beloof ik je, je kunstwerken zullen de hoogste prijzen behalen ooit op een veiling voor hedendaagse kunst genoteerd.”
“Ik ben geheel de uwe. Wat vraagt u in ruil?”
“Niets. Helemaal niets. Alleen dat je je grijnslach behoudt en af en toe de wereld haar bekrompenheid, verwaandheid toont. Een spiegel voorhoudt. Je zal de nar van de beau-monde worden en men zal van je houden.”
En zo geschiedde. Een nieuw artiest deed zijn intrede op de art-scène. Zijn werken zijn controversieel, shockeren, irriteren en af en toe ontlokken ze een glimlach. Zijn naam is Maurizio Cattelan.

Vandaag zijn de werken van Maurizio Cattelan (geboren 1960, Padova, Italië) te zien in het 18e eeuwse gebouw van de Monnaie in Parijs. De hedendaagse kunstwerken zijn vakkundig opgesteld en contrasteren bijzonder goed met de klassieke sfeer van dit pand. Er zijn niet veel werken opgesteld, maar hierdoor krijgt elk werk de aandacht die het verdient. Het voelt aan als een kennismaking met het vreemdste ras op aarde, de mens. Close encounters with mankind.

Expositie “Not afraid of love” van Maurizio Cattelan,
Monnaie de Paris, loopt nog tot 8 januari 2017.

Ter info: Het restaurant van 3-sterrenchef Guy Savoy ligt op de 1e verdieping van hetzelfde gebouw.

img_0258

img_0261

img_0263

img_0268

img_0269

img_0275

img_0272

img_0279

Bronnen (een greep uit de vele bronnen)
Wikipedia 
Museumkijker
Mixedgrill
De Republiek der Letteren

Restaurant Les Bouquinistes: Le Menu-Mental

08/12/2016

Bij een recensie over een restaurant, wil je lezen hoe je er eet en of het er lekker is. Maar vandaag nemen we de tijd en gaan we eerst een kijkje nemen in het interieur. Want eten bij Les Bouquinistes is behalve een streling van de tong – nu verraad ik het toch al! – ook een uitnodiging om kennis te maken met hedendaagse kunst.

In 2013 nam 3-sterrenchef Guy Savoy het restaurant Les Bouquinistes over, richtte het volledig opnieuw in en catalogeerde het onder de noemer “Bistronomie”, de bistrot-variante van een gastronomisch restaurant van een topchef. Aanvankelijk had het een groot succes en wist Savoy snel een belangrijk internationaal cliënteel op te bouwen. Maar na de aanslagen in Frankrijk viel het toerisme terug en het publiek bleef uit. Tijd voor Savoy om het concept te herbekijken en er een nieuw elan aan te geven. In het voorjaar 2016 nam Savoy contact op met kunstenaar Fabrice Hyber, met wie hij even ervoor al samengewerkt had voor de inrichting van zijn nieuwe restaurant in de Monnaie, en samen onderzochten ze hoe Hyber de muren van het restaurant zou kunnen verfraaien met een groot kunstwerk.

Unknown.jpg

Man van Bessines, 1991, Fabrice Hyber

Een kleine toelichting bij Fabrice Hyber. Hij is geboren in 1963 in Luçon, en verwierf internationale bekendheid met zijn werk “Man van Bessines”, een beeld-fontein, die hij ontworpen had in het kader van een publieke opdracht voor de gemeente Bessines in 1991. Het is een groene man die uit verschillende gaten van zijn lichaam water spuit. Vandaag zijn kopies van deze groene man over heel de wereld te vinden: van Lissabon tot London, van Tokyo tot Shanghai. Wie Hyber zegt, noemt in een adem de “Man van Bessines”.

Hier volgt de brainstorming, die Guy Savoy en Fabrice Hyber zo ongeveer gehad moeten hebben over het te maken kunstwerk.

Hyber: Waar beginnen we?
Savoy: Bij de naam van het restaurant.
Hyber: Die is?
Savoy: Les Bouquinistes.
Hyber: Waarom?
Savoy: Het restaurant ligt tegenover de boekenstalletjes langs de Seine.
Hyber: Boekenstalletjes…
Savoy: Boeken.
Hyber: Woorden.
Savoy: Letters.
Hyber: Nee, ik zal met woorden werken. Niet met boeken, niet met letters, met woorden. Overal woorden.
Savoy: Zoals graffiti?
Hyber: Ja, graffiti is in.
Savoy: Graffiti. Zomaar graffiti?
Hyber: Ik zal termen uit de gastronomie gebruiken.
Savoy: Termen uit de bistronomie.
Hyber: Nee, gastronomie. Het maakt niet uit.
Savoy: Goed. Woorden die met gastronomie te maken hebben.
Hyber: Ingrediënten die je gebruikt.
Savoy: Toch niet mijn recepten!
Hyber: Ingrediënten én de sensaties die jouw keuken oproept.
Savoy: Ja, sensaties. Dat staat me aan.
Hyber: Emoties zijn heel belangrijk in een kunstwerk.
Savoy: Ja, maar geen ode aan mijn keuken. Dat zou misplaatst zijn in mijn eigen restaurant.
Hyber: Geen lofrede. Het moet persoonlijker.
Savoy: Intiemer.
Hyber: Het moet lijken op jouw persoonlijk aantekeningenboekje.
Savoy: Een inkijk in mijn intieme krabbels.
Hyber: Zoals de notities van een haute-couturier.
Savoy: Met woorden én schetsen?
Hyber: Met pijlen. Lijnen. Hoofdletters, kleine letters.
Savoy: Ga verder.
Hyber: Met kleuren.
Savoy: Het blauw van de Seine.
Hyber: De goudkleur van Parijs.
Savoy: De kleuren van de gerechten.
Hyber: Dat zal de inspiratie van het moment zijn.
Savoy: De vrijheid van de artiest.
Hyber: Het is tenslotte een kunstwerk.
Savoy: Niet een kunstwerk. Een kunstwerk van jou!
Hyber: Een Hyber! Dat is waar.
Savoy: Jouw bekendheid is een belangrijke factor.
Hyber: Ik zal een duidelijke stempel moeten zetten.
Savoy: Je naam in het groot tussen alle teksten door.
Hyber: Niet mijn naam.
Savoy: Ah nee?
Hyber: De Man van Bessines!
Savoy: Je Man van Bessines. Geniaal.
Hyber: Die mag niet ontbreken.
Savoy: Daar herkent men je aan.
Hyber: Ik zal jou als Man van Bessines tekenen.
Savoy: Een portret van mij op de muur.
Hyber: Jouw maten, jouw profiel in mijn Man van Bessines.
Savoy: Een perfecte samenwerking.
Hyber: Hyberiser noem ik dat.
Savoy: Hyberiser?
Hyber: Ik noem dat Hyberiser. Verbinden.
Savoy: Een mooie vondst. Daar moet ik ook eens…
Hyber: We zijn nog niet klaar: de taal. Frans?
Savoy: Het cliënteel is internationaal.
Hyber: Franse én Engelse woorden dan.
Savoy: Japanners en Chinezen zijn ook belangrijk.
Hyber: Wat oosterse tekens hier en daar, is mooi ook.
Savoy: Ik zie het voor me.
Hyber: Echte kunst kent geen grenzen.
Savoy: Ik denk dat we er zijn.
Hyber: Nee, nog niet. We zijn het belangrijkste vergeten.
Savoy: Ah bon?
Hyber: Het kunstwerk moet een naam hebben.
Savoy: We houden het simpel: Le Menu
Hyber: Le Menu-Pensée.
Savoy: Le Menu-Script.
Hyber: Doet denken aan manuscript.
Savoy: Een verwijzing naar de Bouquinistes.
Hyber: Een verwijzing naar literatuur is goed, maar …
Savoy: Je aarzelt.
Hyber: Le Menu-Script is te statisch.
Savoy: Te statisch.
Hyber: Menu-Mental.
Savoy: Menu hoe?
Hyber: Menu-Mental. De visuele uitbeelding van het creatieve denkproces van een chefkok.
Savoy: Geniaal.
Hyber: Het lijkt op “Monumental”.
Savoy: En?
Hyber: Een restaurant “Bistronome” is de kleine variante van een grote tafel, bijna Monumental!
Savoy: Hyber, tu es un vrai artiste!
Hyber: Het kunstwerk moet nog gemaakt worden.
Savoy: Dat zijn details. Nu eerst aan tafel!

Naamloos1.png

Guy Savoy voor zijn Menu-Mental in Restaurant Les Bouquinistes

L-B-11-1024x681.jpg

Detail van Menu-Mental in Restaurant Les Bouquinistes

 

Ja, nu aan tafel! Je kan dus eten in Les Bouquinistes en – zoals in het begin gezegd – het is er erg lekker. De keuken is verfijnd, een lichte versie van de Franse keuken met aandacht voor oude vergeten groenten en kruiden. Een aanrader!

Les Bouquinistes
53 Quai des Grands Augustins, 75006 Paris
Tel: 01 43 25 45 94
Prijs: ca. 80 euro pp.

 


Restaurant Monjul: need I say more?

02/12/2016

Naamloos kopie.png

Het restaurant Monjul, gelegen in de Marais, is een echte aanrader. Ik maakte op basis van een hele reeks recensies op internet (1) een wolk van woorden en het resultaat is precies zoals ik het gisteren zelf ervaarde. Need I say more?

Monjul
28, rue ( clos ) des blancs manteaux
75004 Paris
Tel. 01 42 74 40
Email: contact@monjul.com
Reserveren aanbevolen


(1) Een greep uit de recensies over Monjul
Time Out: >>>
Paris Update: >>>
Délices d’Hélène: >>>
Gault Millau: >>>
De woordwolk werd aangemaakt met woordwolk.nl

Hollande maakt bekend dat hij zich niet herkandidateert

01/12/2016

Vandaag op 1 december 2016, acht uur ’s avonds heeft President François Hollande het Franse volk toegesproken via televisie. Na een korte speech, maakte hij bekend dat hij zich geen kandidaat stelt voor de komende verkiezingen in 2017. Hij eindigde zijn toespraak met: “De toekomst van Frankrijk staat op het spel. De komende maanden zal mijn opdracht erin bestaan om mijn mandaat met inzicht en overtuiging af te werken. Vive la republique, vive la France.” De speech was kort. Er werd verder niet gesproken over eventueel andere kandidaten, zoals Manuel Valls.

Als u de Franse verkiezingen op de voet wil volgen, kan u gebruik maken van de nieuwsfunktie, in de rechterkolom. Via die link krijgt u een scherm met de RSS’en van de belangrijkste kranten in Frankrijk en het buitenland over dit thema. In een oogopslag bent u weer bij. Voor meer informatie over de verkiezingen kan u ook kijken onder de knop “Franse Verkiezingen” in het menu hierboven. Daar vind u onder meer info over de polls, de boeken die de politici geschreven hebben,…

 

 

 


René Magritte: verhullende beelden

29/11/2016

show_action_1._Visuel_Magritte.jpg

Ik heb enkele jaren aan het Lago Maggiore in Italië gewoond. Mijn huis lag direct aan het meer. Op een dag was mijn zus op bezoek met haar man en twee dochtertjes van zeven en negen. We zaten gezellig buiten te eten toen we ineens merkten dat een grote moederzwaan met haar kleintjes onze tuin was binnengekomen en afstevende op de rijkelijk gedekte tafel waar we aanzaten. We schrokken en zochten naar een manier om de zwanenfamilie te verjagen. Eerst probeerden we ze te verleiden door kleine stukjes brood naar ze te gooien om ze zo terug richting het meer te lokken. Maar de zwanen stortten zich zo driftig op de hompjes brood dat we ons rennend terug in veiligheid moesten brengen. Toen nam mijn schoonbroer de zaak in handen: driftig voor zich uit zwaaiend met een opengevouwen weliswaar kapotte paraplu sloop hij achter de zwanen aan om ze te verjagen. Het plan lukte. De twee jonge meisjes hadden het hele schouwspel met angst en spanning gevolgd, nu eens kreten slaande van angst dan van het lachen. Meteen na dit voorval wilden de meisjes de heldhaftige daad van hun vader vastleggen. De jongste greep naar haar stiften en maakte een grote tekening. De oudste nam potlood en papier en schreef in een adem alles neer. Het was frappant, want het zijn precies de twee manieren waarop de werkelijkheid weergegeven kan worden: met woord of beeld. Twee versies van dezelfde waarheid.

Schilder Magritte doet precies hetzelfde. Zijn doeken bevatten vaak beelden én woorden, alleen passen de twee niet bij elkaar. Soms spreken ze elkaar tegen, soms is de tekst juist en dan lijkt hij overbodig. Magritte brengt de kijker voortdurend in verwarring. Hij schildert een pijp. Wij zien een pijp. Maar onder de pijp schrijft hij dat het geen pijp is. Wat is het dan? “Aha”, denkt de kijker. Het is geen pijp omdat het geen echte pijp is. Maar dat is niet alles wat Magritte wil zeggen. Is het wel een pijp? Magritte verwart de kijker, met de bedoeling hem te leren niets voor automatisch aan te nemen. Hij schildert de zon bij donkere nacht en noemt het schilderij ‘Het rijk der lichten’. Hij schildert een giraf die aan het baden is in een glas. Het doek krijgt de naam: Un bain de crystal. Waar is de giraf, die de hoofdfiguur is in het schilderij? Eigenlijk doet Magritte maar wat, lijkt het, gewoon om de kijker een beetje aan het nadenken te zetten.

De voorwerpen op de doeken van Magritte doen vaak denken aan de tekeningen van de letterplank die vroeger gebruikt werd om jonge kindertjes te leren lezen en schrijven. Je kan je gewoon niet vergissen, in wat je ziet. Zo duidelijk is het beeld. En toch, het lijkt alsof de duivel met het bord heeft gespeeld en de woorden van plaats heeft verwisseld. Woord en beeld komen niet meer overeen. Niets is wat het lijkt. Magritte leert ons dat woord en beeld maar een eerste poging zijn om de werkelijkheid te doorgronden. De magie van het leven overstijgt woorden en beelden. Wij, de mens, zoeken voortdurend naar de zin van het leven, maar achter elke zekerheid die we vinden, verbergt zich een nieuwe onzekerheid, die dan weer ontrafeld moet worden. In bijna elk schilderij vinden we dit ‘zoek en vind’ thema terug, bijvoorbeeld bij de half opengeschoven gordijnen, half opengesneden lichamen. Misschien moeten we de rede, de logica, weglaten om het mysterie van het leven te ontrafelen. Alles op losse poten zetten, de wereld op zijn kop zetten. Of de wereld bekijken door de ogen van een kind, dat zich geen vragen stelt, maar alles accepteert zoals het is. Margritte geeft soms een hint, maar zeker niet de oplossing. Die moet iedereen er voor zichzelf uithalen. Of niet. De schilderijen verhullen: ze maken je nieuwsgierig, maar verraden tegelijkertijd weinig.

IMG_0234.PNG.jpg

Je zou kunnen argumenteren dat de wereld naast in woord en beeld ook beschreven kan worden aan de hand van wiskunde. Magritte heeft dit zeker ook beseft, want op één van zijn schilderijen vinden we oude op elkaar gestapelde stenen, als van een ruïne, een oude samenleving, met getallen op de stenen gebeiteld. Wat de getallen betekenen weet ik niet en ik ga me er ook niet in verdiepen, maar mijn geboortedatum stond erbij. Dat vond ik wel aardig. Misschien, denk ik, was mijn geboorte gewoon de enige reden voor mijn bestaan en moet ik het niet verder zoeken en met die vredige gedachte sluit ik de tentoonstelling af.

De tentoonstelling Magritte, La trahison des images, is te zien in het Centre Pompidou en kan nog bezocht worden tot 23 januari 2017.

 


Liza: Libanese Delights

20/11/2016

De Libanese keuken is goed vertegenwoordigd in Parijs. Waarom? Van 1922 tot 1943 was Libanon een Frans protectoraat, de Libanezen leren nog steeds Frans op school, ze dromen ervan hun kinderen naar een school in Frankrijk te kunnen sturen en houden ervan hun vakanties in Frankrijk door te brengen. Een belangrijke groep rijke Libanezen is het land ontvlucht na de vele periodes van onrust de afgelopen decennia en hebben zich in Parijs gevestigd. Ze vormen een hechte gemeenschap en ontmoeten elkaar graag in een van de vele Libanese restaurants in de stad.

De meeste van deze restaurants zijn klassiek en brengen de Libanese keuken zoals je het zou verwachten. Op de menukaart vind je steevast mezze, hummus, linzen, bulgur, kippenvleugeltjes, schapenpasteitjes, gegrilde aubergines, rode bietjes, bakhlava… Ook bij Liza worden deze gerechten geserveerd. Maar in een afgeslankte stijl die tegemoet komt aan de wensen van het publiek vandaag dat de voorkeur geeft aan authentieke en smaakvolle, maar tegelijk gezonde en lichte voeding. De recepten uit de klassieke Libanese keuken blijven behouden, maar bij de uitvoering wordt spaarzaam omgesprongen met vetstoffen en suikers. De balans wordt gezocht in de juiste dosering van vlees, vis, groenten, fruit, peulvruchten en kruiden. Niet pikant, wel rijk aan smaken. Hetzelfde concept vinden we terug bij het interieur: oosters geïnspireerd, minimalistisch geïnterpreteerd. Zachte tinten beige en goudkleurig koper, diffuus licht. Verschillende zaaltjes die in elkaar overlopen, tafeltjes van verschillende maten met ertussen behoorlijke ruimtes, zeker voor Parijse begrippen. Het publiek is wat de Fransen “branché”noemen, de artistieke bohémienstijl. Levendig, bruisend.

Het concept van Liza, begonnen in 2005, blijkt een succesformule te zijn geworden. Ondertussen heeft Liza de deur ernaast een Libanese sandwichbar geopend, een service levering-aan-huis opgericht én een zusterrestaurant in Beiroet. Maar dit bederft de sfeer geenszins. Het restaurant behoudt haar authenticiteit. Een absolute aanrader.

Voor mooie foto’s:
Liza | Lucky Miam.webloc

 

Info:
Restaurant Liza
14, rue de la Banque, 75002 Paris
Tel. +33 1 55 35 00 66
ca. 60 euro pp.