Restaurant Les Bouquinistes: Le Menu-Mental

08/12/2016

Bij een recensie over een restaurant, wil je lezen hoe je er eet en of het er lekker is. Maar vandaag nemen we de tijd en gaan we eerst een kijkje nemen in het interieur. Want eten bij Les Bouquinistes is behalve een streling van de tong – nu verraad ik het toch al! – ook een uitnodiging om kennis te maken met hedendaagse kunst.

In 2013 nam 3-sterrenchef Guy Savoy het restaurant Les Bouquinistes over, richtte het volledig opnieuw in en catalogeerde het onder de noemer “Bistronomie”, de bistrot-variante van een gastronomisch restaurant van een topchef. Aanvankelijk had het een groot succes en wist Savoy snel een belangrijk internationaal cliënteel op te bouwen. Maar na de aanslagen in Frankrijk viel het toerisme terug en het publiek bleef uit. Tijd voor Savoy om het concept te herbekijken en er een nieuw elan aan te geven. In het voorjaar 2016 nam Savoy contact op met kunstenaar Fabrice Hyber, met wie hij even ervoor al samengewerkt had voor de inrichting van zijn nieuwe restaurant in de Monnaie, en samen onderzochten ze hoe Hyber de muren van het restaurant zou kunnen verfraaien met een groot kunstwerk.

Unknown.jpg

Man van Bessines, 1991, Fabrice Hyber

Een kleine toelichting bij Fabrice Hyber. Hij is geboren in 1963 in Luçon, en verwierf internationale bekendheid met zijn werk “Man van Bessines”, een beeld-fontein, die hij ontworpen had in het kader van een publieke opdracht voor de gemeente Bessines in 1991. Het is een groene man die uit verschillende gaten van zijn lichaam water spuit. Vandaag zijn kopies van deze groene man over heel de wereld te vinden: van Lissabon tot London, van Tokyo tot Shanghai. Wie Hyber zegt, noemt in een adem de “Man van Bessines”.

Hier volgt de brainstorming, die Guy Savoy en Fabrice Hyber zo ongeveer gehad moeten hebben over het te maken kunstwerk.

Hyber: Waar beginnen we?
Savoy: Bij de naam van het restaurant.
Hyber: Die is?
Savoy: Les Bouquinistes.
Hyber: Waarom?
Savoy: Het restaurant ligt tegenover de boekenstalletjes langs de Seine.
Hyber: Boekenstalletjes…
Savoy: Boeken.
Hyber: Woorden.
Savoy: Letters.
Hyber: Nee, ik zal met woorden werken. Niet met boeken, niet met letters, met woorden. Overal woorden.
Savoy: Zoals graffiti?
Hyber: Ja, graffiti is in.
Savoy: Graffiti. Zomaar graffiti?
Hyber: Ik zal termen uit de gastronomie gebruiken.
Savoy: Termen uit de bistronomie.
Hyber: Nee, gastronomie. Het maakt niet uit.
Savoy: Goed. Woorden die met gastronomie te maken hebben.
Hyber: Ingrediënten die je gebruikt.
Savoy: Toch niet mijn recepten!
Hyber: Ingrediënten én de sensaties die jouw keuken oproept.
Savoy: Ja, sensaties. Dat staat me aan.
Hyber: Emoties zijn heel belangrijk in een kunstwerk.
Savoy: Ja, maar geen ode aan mijn keuken. Dat zou misplaatst zijn in mijn eigen restaurant.
Hyber: Geen lofrede. Het moet persoonlijker.
Savoy: Intiemer.
Hyber: Het moet lijken op jouw persoonlijk aantekeningenboekje.
Savoy: Een inkijk in mijn intieme krabbels.
Hyber: Zoals de notities van een haute-couturier.
Savoy: Met woorden én schetsen?
Hyber: Met pijlen. Lijnen. Hoofdletters, kleine letters.
Savoy: Ga verder.
Hyber: Met kleuren.
Savoy: Het blauw van de Seine.
Hyber: De goudkleur van Parijs.
Savoy: De kleuren van de gerechten.
Hyber: Dat zal de inspiratie van het moment zijn.
Savoy: De vrijheid van de artiest.
Hyber: Het is tenslotte een kunstwerk.
Savoy: Niet een kunstwerk. Een kunstwerk van jou!
Hyber: Een Hyber! Dat is waar.
Savoy: Jouw bekendheid is een belangrijke factor.
Hyber: Ik zal een duidelijke stempel moeten zetten.
Savoy: Je naam in het groot tussen alle teksten door.
Hyber: Niet mijn naam.
Savoy: Ah nee?
Hyber: De Man van Bessines!
Savoy: Je Man van Bessines. Geniaal.
Hyber: Die mag niet ontbreken.
Savoy: Daar herkent men je aan.
Hyber: Ik zal jou als Man van Bessines tekenen.
Savoy: Een portret van mij op de muur.
Hyber: Jouw maten, jouw profiel in mijn Man van Bessines.
Savoy: Een perfecte samenwerking.
Hyber: Hyberiser noem ik dat.
Savoy: Hyberiser?
Hyber: Ik noem dat Hyberiser. Verbinden.
Savoy: Een mooie vondst. Daar moet ik ook eens…
Hyber: We zijn nog niet klaar: de taal. Frans?
Savoy: Het cliënteel is internationaal.
Hyber: Franse én Engelse woorden dan.
Savoy: Japanners en Chinezen zijn ook belangrijk.
Hyber: Wat oosterse tekens hier en daar, is mooi ook.
Savoy: Ik zie het voor me.
Hyber: Echte kunst kent geen grenzen.
Savoy: Ik denk dat we er zijn.
Hyber: Nee, nog niet. We zijn het belangrijkste vergeten.
Savoy: Ah bon?
Hyber: Het kunstwerk moet een naam hebben.
Savoy: We houden het simpel: Le Menu
Hyber: Le Menu-Pensée.
Savoy: Le Menu-Script.
Hyber: Doet denken aan manuscript.
Savoy: Een verwijzing naar de Bouquinistes.
Hyber: Een verwijzing naar literatuur is goed, maar …
Savoy: Je aarzelt.
Hyber: Le Menu-Script is te statisch.
Savoy: Te statisch.
Hyber: Menu-Mental.
Savoy: Menu hoe?
Hyber: Menu-Mental. De visuele uitbeelding van het creatieve denkproces van een chefkok.
Savoy: Geniaal.
Hyber: Het lijkt op “Monumental”.
Savoy: En?
Hyber: Een restaurant “Bistronome” is de kleine variante van een grote tafel, bijna Monumental!
Savoy: Hyber, tu es un vrai artiste!
Hyber: Het kunstwerk moet nog gemaakt worden.
Savoy: Dat zijn details. Nu eerst aan tafel!

Naamloos1.png

Guy Savoy voor zijn Menu-Mental in Restaurant Les Bouquinistes

L-B-11-1024x681.jpg

Detail van Menu-Mental in Restaurant Les Bouquinistes

 

Ja, nu aan tafel! Je kan dus eten in Les Bouquinistes en – zoals in het begin gezegd – het is er erg lekker. De keuken is verfijnd, een lichte versie van de Franse keuken met aandacht voor oude vergeten groenten en kruiden. Een aanrader!

Les Bouquinistes
53 Quai des Grands Augustins, 75006 Paris
Tel: 01 43 25 45 94
Prijs: ca. 80 euro pp.

 


Restaurant Monjul: need I say more?

02/12/2016

Naamloos kopie.png

Het restaurant Monjul, gelegen in de Marais, is een echte aanrader. Ik maakte op basis van een hele reeks recensies op internet (1) een wolk van woorden en het resultaat is precies zoals ik het gisteren zelf ervaarde. Need I say more?

Monjul
28, rue ( clos ) des blancs manteaux
75004 Paris
Tel. 01 42 74 40
Email: contact@monjul.com
Reserveren aanbevolen


(1) Een greep uit de recensies over Monjul
Time Out: >>>
Paris Update: >>>
Délices d’Hélène: >>>
Gault Millau: >>>
De woordwolk werd aangemaakt met woordwolk.nl

Liza: Libanese Delights

20/11/2016

De Libanese keuken is goed vertegenwoordigd in Parijs. Waarom? Van 1922 tot 1943 was Libanon een Frans protectoraat, de Libanezen leren nog steeds Frans op school, ze dromen ervan hun kinderen naar een school in Frankrijk te kunnen sturen en houden ervan hun vakanties in Frankrijk door te brengen. Een belangrijke groep rijke Libanezen is het land ontvlucht na de vele periodes van onrust de afgelopen decennia en hebben zich in Parijs gevestigd. Ze vormen een hechte gemeenschap en ontmoeten elkaar graag in een van de vele Libanese restaurants in de stad.

De meeste van deze restaurants zijn klassiek en brengen de Libanese keuken zoals je het zou verwachten. Op de menukaart vind je steevast mezze, hummus, linzen, bulgur, kippenvleugeltjes, schapenpasteitjes, gegrilde aubergines, rode bietjes, bakhlava… Ook bij Liza worden deze gerechten geserveerd. Maar in een afgeslankte stijl die tegemoet komt aan de wensen van het publiek vandaag dat de voorkeur geeft aan authentieke en smaakvolle, maar tegelijk gezonde en lichte voeding. De recepten uit de klassieke Libanese keuken blijven behouden, maar bij de uitvoering wordt spaarzaam omgesprongen met vetstoffen en suikers. De balans wordt gezocht in de juiste dosering van vlees, vis, groenten, fruit, peulvruchten en kruiden. Niet pikant, wel rijk aan smaken. Hetzelfde concept vinden we terug bij het interieur: oosters geïnspireerd, minimalistisch geïnterpreteerd. Zachte tinten beige en goudkleurig koper, diffuus licht. Verschillende zaaltjes die in elkaar overlopen, tafeltjes van verschillende maten met ertussen behoorlijke ruimtes, zeker voor Parijse begrippen. Het publiek is wat de Fransen “branché”noemen, de artistieke bohémienstijl. Levendig, bruisend.

Het concept van Liza, begonnen in 2005, blijkt een succesformule te zijn geworden. Ondertussen heeft Liza de deur ernaast een Libanese sandwichbar geopend, een service levering-aan-huis opgericht én een zusterrestaurant in Beiroet. Maar dit bederft de sfeer geenszins. Het restaurant behoudt haar authenticiteit. Een absolute aanrader.

Voor mooie foto’s:
Liza | Lucky Miam.webloc

 

Info:
Restaurant Liza
14, rue de la Banque, 75002 Paris
Tel. +33 1 55 35 00 66
ca. 60 euro pp.

 

 

 

 

 

 

 


Restaurant Monsieur Bleu: vaut le voyage

06/11/2016

 

1171_Monsieur_Bleu_At_The_Palais_de_Tokyo.jpg

Monsieur Bleu is de naam van één van de meest elegante restaurants van Parijs, qua inrichting dan. Het is ondergebracht in het Palais de Tokyo, een gigantisch Art Deco gebouw uit 1937, gelegen aan de rechteroever van de Seine, ter hoogte van de Eiffeltoren. De straat die het gebouw van de Seine scheidt, heet Avenue de New York, maar droeg ooit de naam Avenue de Tokyo (1918 -1945), vandaar de naam die aan dit indrukwekkende bouwwerk gegeven werd. In de oostelijke vleugel van het gebouw bevindt zich het Museum d’Art Moderne de la Ville de Paris, in de westelijke vleugel is een expositieruimte voor Hedendaagse Kunst ondergebracht (Palais de Tokyo / Site de création contemporaine). Maar het gebouw is dermate groot dat er ook nog eens plaats is voor een volumineus restaurant, Monsieur Bleu. De ruimtes zijn duizelingwekkend, met plafonds van meer dan negen meter hoog en verticale lijnen die de hoogte nog meer accentueren.

Het restaurant opende haar deuren in 2013. Architect Joseph Dirand maakte er een juweeltje van. Alles straalt een sobere elegantie uit. De zachte grijsgroene kleuren van de stoelen en banken zijn een en al rust tegen de glanzende wit/zwarte marmeren vloer. Alles lijkt origineel uit de jaren dertig, maar dat is gezichtsbedrog, want het resultaat is het exclusieve werk van de hedendaagse architect Dirand. Eclectisch, noemt men dat geloof ik. Een welverdiende tien op tien voor deze man met uitzonderlijke gaven om kleuren, materialen en lijnen harmonisch met elkaar te verbinden.

De avond dat ik in dit restaurant ben gaan eten, zat de zaal helemaal vol, een mix van trendy Parijzenaars, toeristen, zakenmensen en jonge koppeltjes. Je voelt een soort van nervositeit, hier komt men om te kijken of bekeken te worden. Maar in een restaurant wil je natuurlijk behalve bewonderend kijken naar levend en dood materiaal, ook lekker eten en een gezellige tijd doorbrengen. De bediening is uiterst professioneel en de gerechten zijn van het type fusionkeuken, een uiteenlopende mengeling van smaken en ingrediënten van over de hele wereld.

En toch, en toch… enkele minpunten: zo goed als geen verlichting op tafel (voortdurend zie je iemand die zijn telefoon bovenhaalt om met de zaklampfunktie de menukaart te kunnen lezen, een gerecht bij te schijnen of om zelfs teken te doen naar de obers om hun aandacht te trekken). De gerechten worden bijna onmiddellijk gebracht zodat de hele maaltijd in minder dan een uur al afgewerkt is. Een kniesoor die zich daaraan stoort, maar dat ben ik dan zeker.

De naam Monsieur Bleu slaat verder nergens op. Dat vind ik jammer. Ja, ergens wordt er gezegd dat het zou verwijzen naar een zekere artiest Klein, de grondlegger van de monochrome kunst (een schilderij in ultramarijn blauw, ja blauw), waar Joseph Dirand affiniteit mee heeft. Op de menukaart wordt een korte omschrijving van de heer Bleu gegeven, maar die is lang, saai en inspiratieloos, dus geef ik hem hier verder niet weer (nu wordt u natuurlijk nieuwsgierig…). Monsieur Bleu is ook de naam van een reeks kinderliedjes uit dezelfde periode als het gebouw. De kinderen voor wie de liedjes geschreven waren, noemden de schrijver Monsieur Bleu, omdat hij altijd in een heel net blauw pak gekleed ging. De liedjes zijn lief en licht absurd. Eén verhaaltje gaat over het hondje Fido, dat niet meer goed ziet en daarom naar de oogarts moet. Voortaan moet hij een bril dragen als hij op jacht gaat. De kleine patrijsjes lachen hem uit, de merels plagen hem en de konijnen rollen over de grond van het lachen. Lachen… ja, dat heb ik bij Monsieur Bleu niet veel gedaan. Het is er een serieuze bedoening, met serieuze volwassenen en er wordt betaald met echt geld.

Toch is het restaurant is een aanrader. En dan vooral omwille van de inrichting. En – wat ik nog niet vermeld heb – in de zomer een groot terras met zicht op de Eiffeltoren. Wie meer wilt zien van het werk van architect Joseph Dirand, kan ook eens een kijkje nemen in het restaurant Le Flandrin of langsgaan bij de winkels van Balmain en Givenchy in Parijs.

Info
Monsieur Bleu
20, Avenue de New York
75116 Paris
Tel: +331 47 20 90 47
Prijs: ca. 70 euro pp.
Mooie foto’s: zie MRK Coolhunting

 

 


KGB: harmonieuze fusion keuken

16/09/2016
img_1842

Gastvrij onthaal bij de KGB

Moskou, 1972. Twee spelden wandelen al keuvelend over straat.
“Sst… sst…,” zegt plots de ene speld tegen de andere, “opgelet, achter ons loopt een veiligheidsspeld.”

Het is een oud grapje, uit de tijd van de koude oorlog. Dagelijks lazen we in de krant over de verschrikkelijke communistische dictatuur in de USSR. De burgers, zo werd ons verteld, konden er hun mond niet opendoen of een agent van de KGB stond klaar om hen af te luisteren en hen, indien nodig, het leven zuur te maken. Die KGB toch… Vergeet dit alles en onthou alleen de naam. Want in Parijs is er onder dit acronym een restaurant dat je niet naar de hel, maar naar de hemel brengt. Waar men naar je luistert en meteen al je wensen in vervulling laat gaan. Alles, van het begin tot het einde, is er perfect, alles in een juiste balans: het gastvrije onthaal, de intieme zaal, de enthousiaste bediening aan tafel, de overheerlijke gerechten, de goede selectie wijnen, de eerlijke prijs. Kan het beter? Sst…sst… niet verder vertellen!

Voor een goede recensie met foto’s (25 jan. 2014): >>>
Voor nog een goede recensie: >>>

Adres:
KGB – Kitchen Galerie Bis
25, rue des Grands Augustins (quartier latin)
75006 Paris
www.kitchengaleriebis.fr

 

 

 

 


Bistrot Le Christine: een lekkere Franse keuken zonder meer

19/05/2016

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

In hartje Parijs, niet ver van de Place Saint-Michel, is er een onooglijk klein straatje, niet veel groter dan een balzaal. Het is 96 meter lang en 10 meter breed. Vergelijk dit met de balzaal van het kasteel van Versailles: die zaal is 73 meter lang en 10,5 meter breed. De straat werd aangelegd in 1607 en werd vernoemd naar de kleine prinses die net een jaar daarvoor het daglicht had gezien: prinses Christine, dochter van Hendrik IV en Maria de Medici. Misschien had men geen grote toekomst voorzien voor deze tweede dochter van het koninklijk gezin, gezien de kleine maat van de straat, maar de maten hebben het kind toch op de een of andere manier aangesproken, want ze bleek al op jonge leeftijd gek te zijn op feesten en dansen. Op haar dertiende werd ze uitgehuwelijkt aan de twintig jaar oudere hertog van Savooie en gedwongen om het vrolijke Parijs te verruilen voor het provinciale stadje Turijn. Het hertogdom van Savooie had nog maar net enkele aarzelende stappen gezet om haar naam op de landkaart van Europa te krijgen en veel rijkdom en luister was in dit gebied ten Noord-Westen van Italië nog niet te vinden. De hertog wilde wel eens gaan jagen, maar dansen, dat zag hij zich niet doen. Hertogin Christine bleek echter een ondernemende dame te zijn en het duurde niet lang of ze introduceerde de Franse hofcultuur en architectuur in Turijn. Alles werd Frans wat de klok sloeg. Ze slaagde hier wonderwel in en ook vandaag nog heeft Turijn die Franse uitstraling. In Turijn is Madama Cristina een bekend historisch personnage, dat je op veel plaatsen in de stad tegenkomt, als naam van een winkel, een straat, een hotel,… Voilà.

Ik zou hier eigenlijk moeten stoppen en over mijn restaurant Le Christine moeten beginnen. Jammer, want over deze Madama Cristina is nog veel meer te vertellen. Haar naam is verbonden aan een wirwar van intriges. Kort door de bocht, komt het hier op neer. Ze zou gevallen zijn voor de charmes van de erudiete balletmeester Filippe de Agliè en haar tweede kindje, een zoontje, zou van hem zijn en niet van haar echtgenoot, de hertog. Een jaar na de geboorte van dit kindje overlijdt de hertog na het eten van een vergiftigde maaltijd – alle aanwezigen werden ziek, maar de koning stierf als enige -. Toeval of had iemand dit zo gewild? Na dit onverwacht overlijden neemt Madama Cristina het regentschap waar voor haar nog minderjarige zoon en ze stelt Filippe di Agliè aan als haar vertrouwensraadsman. Als regentes wordt Cristina van alle kanten belaagd: nu eens proberen haar schoonbroers haar plaats in te nemen, dan weer wordt ze onder druk gezet door haar broer Lodewijk XIIIe om het hertogdom bij Frankrijk te voegen. Maar Madama Cristina weet haar post te behouden. Dan volgt een nieuwe tegenslag, zij het dat gezegd wordt dat ook deze tegenslag door haar beraamd kan zijn. De troonopvolger overlijdt. Het is nu aan het tweede zoontje, dat geboren werd uit het liefdesnest, haar oogappel, om de titel van hertog te ontvangen. “Brave meisjes komen in de hemel, stoute meisjes overal,” zal misschien het motto geweest zijn van deze Madama Cristina. Maar tegen de tijd dat ze de dood voelde naderen, begon er iets te knagen. Het stoute meisje werd braaf. Ze werd fanatiek religieus en volgde meer dan twaalf missen bij per dag. Ze liet haar eten zelfs naar de kerk brengen, zodat ze haar gebeden niet hoefde te onderbreken en omdat de gebeden niet altijd volstonden, liet ze zich kastijden door de zusters van het klooster. Een leven een film waard.

Dit alles speelde zich af in Turijn, nu terug naar Parijs, naar rue Christine. Op nummer één van deze straat ligt het restaurant Le Christine, een moderne versie van de Franse bistrot. Over dit restaurant kan ik kort zijn. Het is een ideaal restaurant voor een avond dat je gewoon een lichte en lekkere Franse keuken wil eten, zonder meer. Je zal geen kreten slaan van “oh, wat mooi, heb je dit gezien, heb je gezien wie daar zit? Hier moet ik een een foto van maken, nee een selfie, wat heerlijk, wat een aardige kelner, oh la la wat heb ik goed gegeten”. Nee, niets van dat al, je gaat gewoon naar buiten met een tevreden gevoel, heel rustig, heel sereen, en als je even later je bed instapt, val je zonder dat je er erg in hebt in een diepe droomloze slaap. Af en toe mag het, lekker en niets meer.

Gedetailleerde beschrijvingen van het restaurant vond ik op internet. Hier staat alles in het lang en het breed, met foto’s erbij. Ik zou het niet beter kunnen.

Le Christine: >>>
The Ever Changing Plate: >>>
Guide Michelin: >>>
Tripadvisor: >>>

ps Wil je je avond bij Le Christine toch een extraatje geven: neem dan de dichtbundel Calligrammes van Apollinaire mee. In deze bundel verscheen een gedicht met de titel Lundi Rue Christine. Op een maandagavond was de dichter samen met een vriend in een café in rue Christine, een café dat zijn vriend onlangs ontdekt had. De waardin van het café was goed geschapen en misschien was dat wel een van de redenen van het succes van het café. Het gedicht is niet meer dan een weerslag van de flarden aan gesprekken die de dichter die avond opving. Hij schreef wat hij rondom zich hoorde neer op de hoek van een papieren tafellaken, en zie zo, het gedicht was geboren. Stylistisch noemde Apollinaire zo’n gedicht Conversatiegedicht. De originele versie geef ik hier weer, evenals een vertaling ervan naar het Engels. Een Nederlandse vertaling kon ik op internet niet vinden, maar is wel verkrijgbaar als onderdeel van het boek Dichterbij, 2009, De Bezige Bij.

Lees de rest van dit artikel »


Op zoek naar de nieuwste Bar à Vins in Parijs

04/03/2012
Bar à vin: Vivant

Bar à vin: Vivant

Dat Bars à vin of Caves à manger in Parijs in de mode zijn, wisten we al. Ze groeien momenteel als paddestoelen uit de grond. Op 27 februari jl. publiceerde de krant Le Figaro een lijst van de meest recente openingen. Twaalf in totaal. Ziehier de samenvatting van het artikel.

1. De meest natuurlijke: Vivant

De plaats. Waar hij ook gaat en wat hij ook opent (la Crémerie bij het Odéon, Racines in de Passage des Panoramas), Pierre Jancou heeft altijd een neus gehad voor speciale plaatsen, die net iets meer hebben. Dit keer in een «oisellerie», een ex-vogelwinkel met nog de originele muurtegels en stoelen in formica. Heel geslaagd, met veel charme.

In het bord en het glas. De chef – getatoueerd tot op de kruin – predikt sinds jaren de godsdienst van de « natuurlijke » wijnen. Het aanbod bevat zowel Franse als niet-Franse wijnen en het gemakkelijkste is om je maar gewoon te laten adviseren. De kaart is beperkt, met nadruk op de ingrediënten : culatello, eend rosé met groenten van het seizoen, burrata – die men nu overal serveert, maar nergens zo smeuïg als hier.

Bravo. De volharding in de conceptbewaking werpt zijn vruchten af.

Jammer. Onmogelijk om je te onttrekken aan het systeem van twee services per avond.

Vivant, 43, rue des Petites-Écuries, Xe. Tel.: 01 42 46 43 55. Ellke dag, beh. zaterdag en zondag. Kaart:  50-55€.

2. De meest «pâté maison»: Le Boudoir

Lees de rest van dit artikel »