Restaurant Monjul: need I say more?

02/12/2016

Naamloos kopie.png

Het restaurant Monjul, gelegen in de Marais, is een echte aanrader. Ik maakte op basis van een hele reeks recensies op internet (1) een wolk van woorden en het resultaat is precies zoals ik het gisteren zelf ervaarde. Need I say more?

Monjul
28, rue ( clos ) des blancs manteaux
75004 Paris
Tel. 01 42 74 40
Email: contact@monjul.com
Reserveren aanbevolen


(1) Een greep uit de recensies over Monjul
Time Out: >>>
Paris Update: >>>
Délices d’Hélène: >>>
Gault Millau: >>>
De woordwolk werd aangemaakt met woordwolk.nl

Liza: Libanese Delights

20/11/2016

De Libanese keuken is goed vertegenwoordigd in Parijs. Waarom? Van 1922 tot 1943 was Libanon een Frans protectoraat, de Libanezen leren nog steeds Frans op school, ze dromen ervan hun kinderen naar een school in Frankrijk te kunnen sturen en houden ervan hun vakanties in Frankrijk door te brengen. Een belangrijke groep rijke Libanezen is het land ontvlucht na de vele periodes van onrust de afgelopen decennia en hebben zich in Parijs gevestigd. Ze vormen een hechte gemeenschap en ontmoeten elkaar graag in een van de vele Libanese restaurants in de stad.

De meeste van deze restaurants zijn klassiek en brengen de Libanese keuken zoals je het zou verwachten. Op de menukaart vind je steevast mezze, hummus, linzen, bulgur, kippenvleugeltjes, schapenpasteitjes, gegrilde aubergines, rode bietjes, bakhlava… Ook bij Liza worden deze gerechten geserveerd. Maar in een afgeslankte stijl die tegemoet komt aan de wensen van het publiek vandaag dat de voorkeur geeft aan authentieke en smaakvolle, maar tegelijk gezonde en lichte voeding. De recepten uit de klassieke Libanese keuken blijven behouden, maar bij de uitvoering wordt spaarzaam omgesprongen met vetstoffen en suikers. De balans wordt gezocht in de juiste dosering van vlees, vis, groenten, fruit, peulvruchten en kruiden. Niet pikant, wel rijk aan smaken. Hetzelfde concept vinden we terug bij het interieur: oosters geïnspireerd, minimalistisch geïnterpreteerd. Zachte tinten beige en goudkleurig koper, diffuus licht. Verschillende zaaltjes die in elkaar overlopen, tafeltjes van verschillende maten met ertussen behoorlijke ruimtes, zeker voor Parijse begrippen. Het publiek is wat de Fransen “branché”noemen, de artistieke bohémienstijl. Levendig, bruisend.

Het concept van Liza, begonnen in 2005, blijkt een succesformule te zijn geworden. Ondertussen heeft Liza de deur ernaast een Libanese sandwichbar geopend, een service levering-aan-huis opgericht én een zusterrestaurant in Beiroet. Maar dit bederft de sfeer geenszins. Het restaurant behoudt haar authenticiteit. Een absolute aanrader.

Voor mooie foto’s:
Liza | Lucky Miam.webloc

 

Info:
Restaurant Liza
14, rue de la Banque, 75002 Paris
Tel. +33 1 55 35 00 66
ca. 60 euro pp.

 

 

 

 

 

 

 


Op zoek naar de nieuwste Bar à Vins in Parijs

04/03/2012
Bar à vin: Vivant

Bar à vin: Vivant

Dat Bars à vin of Caves à manger in Parijs in de mode zijn, wisten we al. Ze groeien momenteel als paddestoelen uit de grond. Op 27 februari jl. publiceerde de krant Le Figaro een lijst van de meest recente openingen. Twaalf in totaal. Ziehier de samenvatting van het artikel.

1. De meest natuurlijke: Vivant

De plaats. Waar hij ook gaat en wat hij ook opent (la Crémerie bij het Odéon, Racines in de Passage des Panoramas), Pierre Jancou heeft altijd een neus gehad voor speciale plaatsen, die net iets meer hebben. Dit keer in een «oisellerie», een ex-vogelwinkel met nog de originele muurtegels en stoelen in formica. Heel geslaagd, met veel charme.

In het bord en het glas. De chef – getatoueerd tot op de kruin – predikt sinds jaren de godsdienst van de « natuurlijke » wijnen. Het aanbod bevat zowel Franse als niet-Franse wijnen en het gemakkelijkste is om je maar gewoon te laten adviseren. De kaart is beperkt, met nadruk op de ingrediënten : culatello, eend rosé met groenten van het seizoen, burrata – die men nu overal serveert, maar nergens zo smeuïg als hier.

Bravo. De volharding in de conceptbewaking werpt zijn vruchten af.

Jammer. Onmogelijk om je te onttrekken aan het systeem van twee services per avond.

Vivant, 43, rue des Petites-Écuries, Xe. Tel.: 01 42 46 43 55. Ellke dag, beh. zaterdag en zondag. Kaart:  50-55€.

2. De meest «pâté maison»: Le Boudoir

Lees de rest van dit artikel »


Thais restaurant Silk & Spice: meer vorm dan inhoud

30/11/2011

Silk & Spice 
6 Rue Mandar, 75002 Paris, Frankrijk
Tel.:  0144.88.21.91
Metro: Etienne Marcel
Keuken: Thais
Prijs: 50 €
Beoordeling: 7/10

In mijn laatste artikel op deze blog had ik het over mijn Californisch nichtje Nora (zie haar bespreking van de Experimental Coctail Bar in Parijs).  Ik wil nog even op haar terugkomen. Op iets dat zich een tien jaar geleden afspeelde. Ze had van school een opdracht gekregen: alle kinderen uit de klas moesten een fictief persoontje, Silly Sally, opsturen naar een familielid of vriend, die ergens ver weg woonde. De vraag was of ik Silly Sally wilde ontvangen en met haar iets wilde doen, en hier dan over wilde berichten. Dat vond ik een leuk idee en ik maakte een kort verhaal over hoe Silly Sally bij mij na een lange vliegreis aankwam. Dat ik haar het huis liet zien en dat we een wandeling door de tuin maakten. We ontmoetten er de tuinman, die net kiwi’s aan het plukken was. We namen een mandje met kiwi’s mee naar binnen en maakten er die middag kiwi-jam van. Ik stuurde het verhaaltje samen met enkele tekeningen en de jam naar Nora. Later vertelde ze me dat de onderwijzer het boekje voorgelezen had in de klas en dat hij speciaal brood was gaan kopen, om de kinderen van de kiwi-jam te laten proeven. En wat vonden de kinderen van de kiwi-jam? Ze vonden het niet zo lekker!

Het verhaal komt mij terug in herinnering door de associatie van de namen Silly Sally en Silk & Spice. Maar ook omdat de vorm het in beide gevallen haalde boven de inhoud. Het verhaaltje was misschien wel aardig, maar de jam smaakte minder lekker dan de kinderen zich voorgesteld hadden. Met Silk & Spice is het een beetje hetzelfde. De naam is mooi gevonden. De website van dit Thaise restaurant is werkelijk heel goed gemaakt. De inrichting van het restaurant is strak en smaakvol. Op tafel grote witte orchideeën, servetten op oosterse manier gevouwen, de ceramieken borden decoratief. Maar dan begin je te eten. Het is zeker niet slecht, dat zou een verkeerd beeld geven van het restaurant. Wat op je bord ligt, ziet er allemaal heel verzorgd uit. Maar het is minder lekker dan je zou verwachten. Er wordt heel veel met sojasaus gewerkt en dat maakt de schotels te machtig, naar mijn smaak. De bediening is professioneel, maar afstandelijk. Hier gaan eten is zeker geen slechte ervaring. Het is een restaurant dat bijzonder goed georganiseerd is, met veel oog voor detail, maar met iets te veel nadruk op het decorum, ten koste van de maaltijd. Een ander klein minpuntje voor wie hier gevoelig voor is: het is er bijzonder donker, je kunt amper de kaart lezen en je ziet niet goed wat er op je bord ligt.


Restaurant La Villa Corse: een absolute aanrader

20/10/2011

La Villa Corse
141, avenue Malakoff, 75016 Paris
Tel : 01 40 67 18 44                         
Metro: Porte Maillot                                                   
Keuken: Franse keuken – Corsicaans
Prijs: 70 €
Beoordeling: 8,5/10

“Van welke druif is deze wijn gemaakt?” vraag ik aan de garçon, als hij me de fles wijn voorhoudt met het etiquette naar me toe.
“Van de Carcagiolu!” zegt hij zonder aarzelen. “Carcagiolu!” herhaalt hij voor de duidelijkheid.
Ik heb al van veel druivensoorten gehoord, maar van deze rare naam nog nooit. Even denk ik dat hij me in de maling neemt, om zijn afkeer te laten merken van al die afgezaagde gesprekken over wijn en druiven. Maar nee hoor, hij meent het.
“Een autochtone druif. Je vindt hem alleen op Corsica. Hij doet wat denken aan de Gamay, de druif van de Beaujolais. Heel fruitig,” geeft de garçon als uitleg.
Terwijl ik luister, proef ik van het glas waarin de man een bodempje heeft ingeschonken en inderdaad, het is een fruitige wijn, maar tegelijk ook krachtig. Een echte Corsicaanse versie van de fluweelzachte Beaujolais. 

Zo begon gisteren de maaltijd in het restaurant La Villa Corse, in het 16e arrondissement van Parijs. Het restaurant is van het type “brasserie”, maar dan met een vernieuwde, moderne uitstraling, de lounge-formule. Er is gewerkt met warme kleuren en alles straalt comfort uit. Er zijn drie zalen en ze zijn elk verschillend van stijl, maar toch alle drie even gezellig: vooraan links een soort bibliotheekzaal, achter een grote levendige eetzaal en boven een intiem balkon met zicht op de grote zaal eronder. Een grote zaak dus. Alles glimt en ziet er schoon uit. De klanten zijn hoofdzakelijk Fransen, sommigen komen er voor een tête-à-tête, anderen voor een zakendiner. De bediening is professioneel, attent en persoonlijk.

Op de kaart gerechten uit de Corsicaanse keuken – hoewel ik hier eerlijkheidshalve aan moet toevoegen dat ik dat niet kan verifiëren, want ik ben nog nooit in Corsica geweest. Maar, wat er ook van zij, het is allemaal vers en heel lekker. Het heeft niets te maken met de traditionele brasseriekeuken. De prijs is wat hoger dan wat ik normaal zou betalen voor een restaurant, rekenen op ca. 70 Euro de man. Kortom: La Villa Corse scoort op alle vlakken en is een absolute aanrader.  

Voor de fans van Françoise Hardy is er een extra reden om naar La Villa Corse te gaan: het is haar lievelingsrestaurant en ze komt er heel regelmatig samen met haar man Jacques Dutronc, want ze wonen er om de hoek.


Ristorante Costa d’Amalfi: de zonnige ontvangst en de Limoncello maken veel goed

13/10/2011

Ristorante Costa d’Amalfi
65 Rue Université, 75007 Paris, Frankrijk
Tel. 00-33.145.56.03.71
Metro: Solférino
Keuken: Italiaanse trattoria
Prijs:  45 € (menu lunch 20 €)
Beoordeling: 6,5 /10

 
 

Afgelopen week verbleef ik enkele dagen met collega’s van Rudi en hun partners aan de pittoreske Amalfitaanse kust, in het dorpje Ravello. De specialiteit van deze Italiaanse kuststreek is Limoncello, een digestief op basis van citroen. Iedereen was er gek op. Toen de vrouw van de baas van Rudi hoorde dat ik het recept ervan ergens thuis had liggen, nam ze me apart en zei dat ik haar dat recept absoluut moest geven, anders zou zij haar man moeten vragen maatregelen te nemen tegen de mijne. Om maar aan te geven hoe lekker ze het vond.

Zondagochtend vroeg in de morgen vlogen Rudi en ik terug naar Parijs en omdat we geen speciale plannen hadden, besloten we ’s middags een wandeling te maken door de straatjes bij Saint-Germain-des-Prés. Tot onze verbazing passeerden we een klein restaurant met de naam Ristorante Costa d’Amalfi. Een knappe man van rond de veertig stond in de deuropening te sjouwen met een wijndoos. Hij deed het langzaam, niet systematisch, niet overdacht. Hij zette de doos schuin neer en maakte hem onhandig open. Eén voor één haalde hij er de flessen uit om ze boven op een schap te zetten en tegelijkertijd was hij een half gesprek aan het voeren met iemand die achter in de keuken bezig was. Het had alles van een landerige zondagmiddag in het Zuiden. Het straalde niet veel dynamisme uit, maar Amalfi klonk ons nog als muziek in de oren en we reserveerden meteen een tafel voor woensdagavond.

Gisterenavond was het zover. Bij het binnenkomen – het restaurant was nog leeg op één tafel na – werden we vriendelijk onthaald door dezelfde man, die we zondag gezien hadden. We kregen een tafeltje aan de linkerkant, tegen een muur die uit één lange spiegel bestaat. De tafels zijn simpel gedekt, met bruine papieren onderleggers. De menukaart is opgesteld zonder veel fantasie en heeft niets met de Amalfitaanse keuken te maken. Het zijn de klassieke Italiaanse gerechten, die men in Parijs steevast op de menukaart zet, zoals Milanese koteletten, Parmaham, Saltimbocca alla Romana. Van op mijn plaats keek ik recht in de minuscuul kleine keuken waarvan de deur openstond en ik zag twee man aan het werk, de kok en een afwasser. Ze draaiden op routine.

Als voorgerecht namen we een antipasto van gegrilde groenten. We kregen elk een vol bord voorgeschoteld, waarop enkele gegrilde groenten, die heel kort in de microgolf hadden gelegen, en daarnaast een berg verflenste rauwe groenten waarop een in vieren gesneden tomaat lag, die bijna uit de toon viel door zijn verse, helrode kleur. Daarna kwam een Saltimbocca alla Romana, waarvan de ham veel te hard gebakken was. Rudi had een biefstuk met groene peper gekozen, die echter nog zo rauw was, dat hij moest vragen om hem nog even in de pan terug te leggen. Een nagerecht? Niet meer genomen.

Ondertussen was het restaurant volgelopen en het viel op dat de eigenaar iedereen met veel hartelijkheid ontving. Verschillende klanten waren habitués, waar hij een vriendschappelijk praatje mee maakte, terwijl hij hen naar hun tafel leidde. Op onze vraag aan het einde van onze maaltijd of hij van Amalfi was, kregen we te horen dat hij er wel geboren was, maar eigenlijk altijd in Napels had gewoond. De man sprak Italiaans met een Frans accent, wat me deed vermoeden dat hij toch al op vroege leeftijd naar Parijs was gekomen. Al pratend haalde hij een fles Limoncello boven en twee ijsgekoelde glaasjes, die hij gul inschonk. “Van het huis,” voegde hij eraan toe. Het klinkt misschien gek, maar dit ene gebaar maakte veel goed.

In Ristorante Costa d’Amalfi vind je de nonchalante hartelijkheid uit het Zuiden. Het eten kan beter – veel beter -, maar voor de sfeer zou je er teruggaan.  Op internet las ik dat het restaurant ook in de smaak valt bij  Ben Verwaayen, de Nederlandse topman van Alcatel-Lucent die sinds twee jaar in Parijs woont.

Het recept van de Limoncello heb ik ondertussen doorgegeven aan de vrouw van de baas, die er zo uitdrukkelijk om gevraagd had. En omdat ik het nu toch bij de hand heb, kan ik het hier net zo goed opgeven ook.

LIMONCELLO

INGREDIENTEN

1 liter pure alcohol, voor likeur
1 liter water
500 gr. witte suiker
10 citroenen, geurende, maar onbespoten (van gemiddelde grootte)

VOORBEREIDING

1) Was de citroenen en droog ze af. Pel de schil (zonder het wit) en snijdt die in kleine stukjes. Leg de schillen te week in de alcohol voor ongeveer 10 dagen, in een bokaal met grote opening en hermetisch afgesloten. Zet de bokaal weg op een frisse donkere plaats, weg van zonlicht. Schudt de bokaal dagelijks.

2) Wanneer de 10 dagen om zijn, een siroop maken van 1 liter lauw water en de suiker. Laat de siroop volledig afkoelen.

3) Haal de schillen uit de alcohol. Filter én de alcohol én de siroop. Meng beide vloeistoffen en giet ze in de flessen. Opletten: de flessen goed afsluiten.

4) 1 maand wachten en de Limoncello is klaar voor consumptie.


Le Telegraphe: één keer, maar nooit meer

12/10/2011

Le Télégraphe
41, rue de Lille, 75007 Paris
Tel. 01 58.62.10.08
Metro: Rue-du-Bac, Solférino
Keuken: gastronomisch, Frans
Prijs:  € 80
Beoordeling: 4/10

 

Eten in een authentiek Art Nouveau pand is op zich een traktatie en het gebouw van het restaurant Le Télégraphe heeft dan ook alles  om te charmeren.  Het dateert uit het begin van 1900 en diende als onderkomen voor de meisjes, die van het platteland naar Parijs kwamen om er te werken voor de Regie van de Post en Telegrafie. Het restaurant Le Télégraphe bevindt zich in de oude eetzaal, een zaal met 5m hoge plafonds, een lang buffet in glanzend hout, een mozaïekvloer in bruin gele tinten, grote vensters die uitgeven op een verlichte binnentuin. Oogverblindend en alles in uitstekende staat.

Maar eenmaal gezeten aan je tafel valt alles tegen. De helft van de zaal is voorbehouden voor een staande receptie, de andere helft is restaurant. Dat zorgt voor een onrustige sfeer. De bediening is onverschillig. De wijn die ik bestelde, bleek niet meer in voorraad; het water werd vergeten; van de zeven desserts op de kaart bleken er maar drie echt te krijgen – men is de kaart aan het veranderen, was de reden. Met zoveel nalatigheid, zou men vergeten dat het eten er best goed is, vooral de presentatie. Maar er scheelt iets met het restaurant. Ik beeld me in dat er ofwel een financieel probleem is, of dat de kok weg wil of zo. Een veldmuisje liep door de zaal en toen ik er de garçon op attent maakte, haalde hij zijn schouders op. Het kon hem helemaal niets schelen. Een muis wegjagen? Dan nog liever de klant: om elf uur werden de lichten voor een deel uitgedaan, om de laatste klanten te laten weten dat het tijd was om naar huis te gaan. Jammer!
Op internet lees ik dat de uitbaters, Arnaud Ballard en Jean-Paul Berthiot, het restaurant geopend hebben in mei 2008, nadat ze al met succes in 2003 het restaurant Le Quai gestart waren, aan de kaaien van de Seine. Men krijgt de indruk dat het doel van deze twee mannen niet zozeer is om restaurants te leiden, als wel catering te willen verzorgen voor groepen. Misschien dat ze zich beter enkel hierop zouden richten?