Franse verkiezingen: portret van FN kandidate Marine Le Pen

Marine Le Pen (FN)Na François Hollande op 26 januari 2012, was het gisteren in de uitzending Des Paroles et des Actes, de beurt aan presidentskandidate Marine Le Pen, voorzitster van het extreemrechtse Front National. Drie uur lang werd ze binnenstebuiten gekeerd en regende het vragen over haar persoonlijkheid, haar programma en haar vermogen om te debatteren (Des paroles et des actes, France2, 23 februari 2012, 20u35 – 23u15).

Marine Le Pen is de jongste dochter van Jean-Marie Le Pen, de oud-leider van het Franse Front National (FN). Bij interne verkiezingen op 16 januari 2011 werd ze met tweederde meerderheid verkozen als opvolgster van haar vader na diens vertrek uit de politiek. Marine wil deelnemen aan de presidentsverkiezingen in april en volgens de opiniepeilingen zal ze tussen de 15% en 20% van de stemmen halen, waarmee ze op de derde plaats komt, na François Hollande (PS) en Nicolas Sarkozy (UMP).

Marine Le Pen is gematigder dan haar vader en wil de partij een nieuwe richting uitsturen: in plaats van haar pijlen te richten op individuen, en dan vooral op de immigranten, richt ze die nu op een economisch-politiek systeem, namelijk het centralistisch beleid van Europa. Want het is omdat Frankrijk zich moet onderwerpen aan het centrale gezag van Europa, dat het niet de politiek kan voeren die het land nodig heeft. Europa verstikt het land en de Euro is de boosdoener. Met deze nieuwe aanpak hoopt Marine Le Pen kiezers aan te trekken, van zowel links als rechts, die in andere gevallen niet op haar zouden stemmen, maar omgekeerd kan het ook zijn dat ze hiermee de harde kern van haar aanhangers ontgoochelt.

Het eerste kwartier van de uitzending werd gewijd aan de persoonlijkheid van Marine Le Pen. Wie is ze, hoe gedraagt ze zich, los van wat ze zegt? Ze ziet eruit als Bianca Castafiore, is strijdvaardig (mijn moed is mijn grootste pluspunt, zegt ze), ze praat snel, heel snel. Maar in plaats van iets duidelijk in één keer te zeggen, begint ze meteen te antwoorden en stelt ze hetgeen ze zegt, al pratende bij, verbetert het, verduidelijkt het. Zo holt ze  haar eigen gedachtengangen achterna. Als een beeldhouwer die aan een werk boetseert, brengt ze haar ideeën naar voren. Het is creatief, maar ook impulsief.  

Toen François Hollande in deze uitzending was, leek die heel zelfzeker, een product van een groots opgezette marketingcampagne. In vergelijking hiermee is Marine Le Pen meer zichzelf, maar met het nadeel dat ze gemakkelijker uit haar evenwicht is te brengen en haar zwakheden laat zien. In een politieke campagne die zich grotendeels afspeelt in de media, en niet op de vloer, komt Marine Le Pen minder professioneel over. Ook heeft ze de autoritaire blik van haar vader ingeruild voor een ontwapenende glimlach, die ze om de zoveel minuten tevoorschijn tovert. Maar of die haar verder zal brengen, is niet zeker. Want haar glimlach verraadt onzekerheid, vraagt om reactie/bevestiging van de wederpartij en dat is op dit niveau niet gewenst. Vermoedelijk kent ze haar zwakke punten, want ze eindigt dit deel met een zucht: “De vorm,… ik hou er niet van.”

In het tweede luik werd aandacht besteed aan de inhoud van het programma van FN. De vragen waren erg concreet, met veel aandacht voor cijfers. Marine Le Pen probeerde deze vragen te ontwijken, door nadruk te leggen op de uitgangspunten van haar beleid en niet op de concrete economische consequenties ervan. “We zitten hier niet op de economische hogeschool HEC,” verdedigde ze zich als men haar vroeg om dieper op de vragen in te gaan.  

De basisideeën in een notedop: tegen de mondialisering, voor de vrijheid van Frankrijk en het Franse volk, restrictief immigrantenbeleid, tegen het feit dat 1/3e van de Franse Staatsschuld in buitenlandse handen is, tegen de dictatuur van de financiële markten, tegen Europa, tegen Merkel, tegen de macht van de Europese Centrale Bank, voor een intelligent protectionisme, opnieuw invoeren van de grenzen.

Volgden twee debatten. Een eerste met Henri Guiano, speciaal adviseur van de president van Frankrijk. Hier kwamen bovenstaande onderwerpen aan bod. Maar dit debat was vlak, het leidde niet tot een wisselwerking van argumenten voor en tegen. Het was eerder een monoloog van Marine Le Pen. Het tweede debat was met Jean-Luc Mélenchon, presidentskandidaat van de extreem linkse partij Parti de Gauche (PG). In de opiniepeilingen komt Mélenchon op een 8% van de stemmen. Maar Marine Le Pen weigerde elk duel met Mélenchon aan te gaan, omdat ze vond dat hij geen evenwaardige partij was. Een debat met Hollande had ze graag aanvaard, maar haar tegenover Mélenchon zetten, zou de indruk wekken dat ze op zijn niveau in de peilingen staat. Marine weigerde dus elk gesprek, wat Mélenchon de kans gaf om een kwartier lang zijn misprijzen over extreem rechts en Le Pen te uiten. In plaats van haar ideeën te verdedigen tegenover een moeilijke tegenkandidaat, deed ze of hij lucht was. De moderator van het programma David Pujadas probeerde verschillende keren Marine Le Pen opnieuw bij het debat te betrekken, maar als een pruilend kind bleef ze naar haar papieren staren. Een politicus die niet praten wil, het is weer eens wat anders…

De volledige uitzending is te zien op de website van de krant Libération: >>>

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: