Ristorante Costa d’Amalfi: de zonnige ontvangst en de Limoncello maken veel goed

Ristorante Costa d’Amalfi
65 Rue Université, 75007 Paris, Frankrijk
Tel. 00-33.145.56.03.71
Metro: Solférino
Keuken: Italiaanse trattoria
Prijs:  45 € (menu lunch 20 €)
Beoordeling: 6,5 /10

 
 

Afgelopen week verbleef ik enkele dagen met collega’s van Rudi en hun partners aan de pittoreske Amalfitaanse kust, in het dorpje Ravello. De specialiteit van deze Italiaanse kuststreek is Limoncello, een digestief op basis van citroen. Iedereen was er gek op. Toen de vrouw van de baas van Rudi hoorde dat ik het recept ervan ergens thuis had liggen, nam ze me apart en zei dat ik haar dat recept absoluut moest geven, anders zou zij haar man moeten vragen maatregelen te nemen tegen de mijne. Om maar aan te geven hoe lekker ze het vond.

Zondagochtend vroeg in de morgen vlogen Rudi en ik terug naar Parijs en omdat we geen speciale plannen hadden, besloten we ’s middags een wandeling te maken door de straatjes bij Saint-Germain-des-Prés. Tot onze verbazing passeerden we een klein restaurant met de naam Ristorante Costa d’Amalfi. Een knappe man van rond de veertig stond in de deuropening te sjouwen met een wijndoos. Hij deed het langzaam, niet systematisch, niet overdacht. Hij zette de doos schuin neer en maakte hem onhandig open. Eén voor één haalde hij er de flessen uit om ze boven op een schap te zetten en tegelijkertijd was hij een half gesprek aan het voeren met iemand die achter in de keuken bezig was. Het had alles van een landerige zondagmiddag in het Zuiden. Het straalde niet veel dynamisme uit, maar Amalfi klonk ons nog als muziek in de oren en we reserveerden meteen een tafel voor woensdagavond.

Gisterenavond was het zover. Bij het binnenkomen – het restaurant was nog leeg op één tafel na – werden we vriendelijk onthaald door dezelfde man, die we zondag gezien hadden. We kregen een tafeltje aan de linkerkant, tegen een muur die uit één lange spiegel bestaat. De tafels zijn simpel gedekt, met bruine papieren onderleggers. De menukaart is opgesteld zonder veel fantasie en heeft niets met de Amalfitaanse keuken te maken. Het zijn de klassieke Italiaanse gerechten, die men in Parijs steevast op de menukaart zet, zoals Milanese koteletten, Parmaham, Saltimbocca alla Romana. Van op mijn plaats keek ik recht in de minuscuul kleine keuken waarvan de deur openstond en ik zag twee man aan het werk, de kok en een afwasser. Ze draaiden op routine.

Als voorgerecht namen we een antipasto van gegrilde groenten. We kregen elk een vol bord voorgeschoteld, waarop enkele gegrilde groenten, die heel kort in de microgolf hadden gelegen, en daarnaast een berg verflenste rauwe groenten waarop een in vieren gesneden tomaat lag, die bijna uit de toon viel door zijn verse, helrode kleur. Daarna kwam een Saltimbocca alla Romana, waarvan de ham veel te hard gebakken was. Rudi had een biefstuk met groene peper gekozen, die echter nog zo rauw was, dat hij moest vragen om hem nog even in de pan terug te leggen. Een nagerecht? Niet meer genomen.

Ondertussen was het restaurant volgelopen en het viel op dat de eigenaar iedereen met veel hartelijkheid ontving. Verschillende klanten waren habitués, waar hij een vriendschappelijk praatje mee maakte, terwijl hij hen naar hun tafel leidde. Op onze vraag aan het einde van onze maaltijd of hij van Amalfi was, kregen we te horen dat hij er wel geboren was, maar eigenlijk altijd in Napels had gewoond. De man sprak Italiaans met een Frans accent, wat me deed vermoeden dat hij toch al op vroege leeftijd naar Parijs was gekomen. Al pratend haalde hij een fles Limoncello boven en twee ijsgekoelde glaasjes, die hij gul inschonk. “Van het huis,” voegde hij eraan toe. Het klinkt misschien gek, maar dit ene gebaar maakte veel goed.

In Ristorante Costa d’Amalfi vind je de nonchalante hartelijkheid uit het Zuiden. Het eten kan beter – veel beter -, maar voor de sfeer zou je er teruggaan.  Op internet las ik dat het restaurant ook in de smaak valt bij  Ben Verwaayen, de Nederlandse topman van Alcatel-Lucent die sinds twee jaar in Parijs woont.

Het recept van de Limoncello heb ik ondertussen doorgegeven aan de vrouw van de baas, die er zo uitdrukkelijk om gevraagd had. En omdat ik het nu toch bij de hand heb, kan ik het hier net zo goed opgeven ook.

LIMONCELLO

INGREDIENTEN

1 liter pure alcohol, voor likeur
1 liter water
500 gr. witte suiker
10 citroenen, geurende, maar onbespoten (van gemiddelde grootte)

VOORBEREIDING

1) Was de citroenen en droog ze af. Pel de schil (zonder het wit) en snijdt die in kleine stukjes. Leg de schillen te week in de alcohol voor ongeveer 10 dagen, in een bokaal met grote opening en hermetisch afgesloten. Zet de bokaal weg op een frisse donkere plaats, weg van zonlicht. Schudt de bokaal dagelijks.

2) Wanneer de 10 dagen om zijn, een siroop maken van 1 liter lauw water en de suiker. Laat de siroop volledig afkoelen.

3) Haal de schillen uit de alcohol. Filter én de alcohol én de siroop. Meng beide vloeistoffen en giet ze in de flessen. Opletten: de flessen goed afsluiten.

4) 1 maand wachten en de Limoncello is klaar voor consumptie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: