Le verre à pied: hét adres voor de rue Mouffetard!

Schilderij van café "Le verre à pied"

Schilderij van café "Le verre à pied"

Gisteren ben ik samen met een Nederlandse gids in haar vrije tijd op stap geweest. We  hadden om vier uur afgesproken in “Le verre à pied”, een café dat uitgebaat wordt door een vriendin van haar en dat gelegen is aan het einde van de levendige en autovrije rue Mouffetard.

Elke argeloze voorbijganger zou zweren dat dit nu een echt typisch Parijs café is.  Het heeft de vorm van een pijpenla, met aan de linkerkant een lange houten toog, waar zowel vóór als achter houten tafeltjes en stoelen staan. Het menu van de dag is met krijt op een schoolbord geschreven, tegen de muur hangen foto’s en schilderijen in alle maten en soorten, maar op zo’n manier dat het toch één geheel vormt. Het zijn bovendien échte werken, geen kopieën. Alles dus op en top Parijse sfeer. Totdat je er binnengaat en iets bestelt. 

Ik was iets vroeger dan mijn gids. Het café was leeg, op twee heren na, die buiten op het terras zaten. Het waaide een beetje en ik besloot binnen te gaan zitten, aan het tafeltje tussen het raam, met op de vensterbank enkele groene plantjes, en de toog. Een gezellig klein hoekje. Even over vieren kwam mijn gids binnen, met een hondje aan de leiband. Een bruine ruigharige teckel, die “Crapule” bleek te heten en waar ze Frans tegen sprak.  Ze begroette me en liep toen meteen door naar achteren, maar kwam al even snel wat ontgoocheld terug.

Zoon des huizes in "Le verre à pied"

Zoon des huizes in "Le verre à pied"

“Is je moeder niet thuis?” vroeg mijn gids in het Nederlands aan de jongeman achter de toog. Er ging een lichte schok door me heen. Niet dat de vraag gek was, maar het was ineens alsof ik in een huiskamer in Nederland zat en dat de buurvrouw even binnensprong en aan de zoon des huizes vroeg of zijn moeder er was.
“Weet ik niet,” was het antwoord van de jongen. Hij zei het zonder op te kijken van zijn krant, die hij als een doorwinterde cafébaas op zijn twee armen leunend op de toog aan het lezen was. Zijn neus was helemaal rood.
“Ben je verkouden?” vroeg mijn gids, in een tweede poging contact te krijgen.
De jongen knikte, maar keek nog altijd niet op.
We bestelden een drankje en mijn gids begon uitgebreid te vertellen over het café, over hoe het er vroeger uitgezien had, toen het ook nog sigaretten en andere tabakswaren verkocht, over de drukke sfeer op de middag, als lokale bewoners langskomen voor de lunch, over de zelfgemaakte taarten en jam. Ze vertelde ook dat er op sommige avonden live muziek gebracht wordt, maar hier aarzelde ze even.
“Houden jullie nog altijd muziekavonden, hier?” vroeg ze, haar stem iets verheffend, aan de jongen achter de toog.
“Weet ik niet,” was het antwoord.
“Nou, jij weet ook niet veel,” reageerde mijn gids. “Jij weet niet of je moeder thuis is. Jij weet niet of er muziekavonden gehouden worden.”
De jongen murmelde iets.
“Wat zei je?” vroeg mijn gids.
“Gewoon, dat die woorden bestaan en dus toch ook gebruikt mogen worden.”
Mijn gids sloeg verder geen acht meer op de jongen en vertelde verder, dat men hier sinds kort ook ’s avonds kan eten. Ik zag de prijzen op het schoolbord, heel redelijk. 11 Euro voor de lunch en 13 Euro voor een avondmaal. Op de menukaart prijkten onder meer een konijn met kaneel. Dat klonk lekker…
De jongen achter de toog keek nu onze kant uit en zei een paar woorden, die ons niet bereikten.
“Wat zei je?” vroeg mijn gids, niet vriendelijk, niet onvriendelijk. Gewoon informatief.
“Ik praatte tegen de hond,” was het antwoord.
“Oh,” zei mijn gids en ze draaide zich weer naar mij, om opnieuw de draad van haar verhaal op te nemen.

Hendrika Koffeman uit Urk, eigenares van café "Le verre à Pied"

Hendrika Koffeman uit Urk, eigenares van café "Le verre à Pied"

Op dat moment kwam haar vriendin binnen, de uitbaatster van het café, samen met een andere mevrouw, een Française. De Française had een boekje in haar handen. Het bleek de laatste editie te zijn van een boekje, uitgegeven door de Mairie van het 5de arrondissement van Parijs en het café “Le verre à pied” werd erin met lovende woorden beschreven.
“Lang niet alle restaurants en cafés krijgen een vermelding,” zei de Française met plaatsvervangende trots. Ze zei het op een manier alsof ze er alles over wist en ik vroeg haar of ze van de gemeente was. “Nee!” zei ze verschrikt. “Néééé’! Help! Ik ben artieste!” Met ambtenaren had ze  niets te maken. Ik vroeg of ik een foto van de twee vrouwen mocht maken. Het leek me een leuke foto, die de sfeer van het moment weergaf, maar de Française schrok opnieuw. “Ik ben te verlegen,” zei ze verontschuldigend en ze haastte zich met gebogen hoofd naar buiten. De uitbaatster van het café bleef rustig staan en toen ik mijn vraag aan haar herhaalde, gaf ze een knik met haar hoofd als teken van goedkeuring. Ze was niet ijdel, ze keek strak voor zich uit. Later hoorde ik dat ze van Urk was. Hendrika van Urk. Eigenlijk is het Koffeman, maar voor het gemak noemt men haar naar haar geboortedorp. Een echte Urkse dame, die met strakke hand een Parijs café leidt. Ze had haast. Ze moest nog naar de boekhouder en de inkopen doen voor het avondeten, want tijdens de lunch had ze haar hele voorraad alweer opgebruikt. Alles wat ze klaarmaakte, moest vers zijn, daar stond ze op. “Geen opgewarmde kost of diepvrieseten. Dat is in Parijs de laatste tijd schering en inslag, de week ervoor was er op televisie nog een hele uitzending over geweest,” zei ze.  Nee, daar wilde ze niet aan meedoen. Maar nu moest ze echt weer gaan.

Het was een eigenaardige ervaring. Het leek een bezoekje bij een stille en stugge Urkse familie thuis, midden in het zwierige Parijs. Maar… toch is het er heel gezellig, huiselijk, alles is er vers van de dag en zelfgemaakt en je kan het nog bestellen in het Nederlands ook, zonder afbreuk te doen aan de Parijse sfeer. Een leuk adres in een leuke straat.

ps Men zegt dat één beeld meer zegt dan 1000 woorden (het zijn er hierboven precies 1000!). Daarom nog even dit: het café “Le verre à pied” is gebruikt als locatie in de film Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain.

Café Le verre à pied: 118bis rue Mouffetard, 75005 Paris. Tel. 01 43 31 15 72

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: