Een mis in het Latijn in Parijs anno 2011 volgen

Kerk Sint Nicolas du Chardonnet

De tijd is blijven stilstaan in de kerk St. Victor in Parijs. Niet omdat men zich niet bewust is van de veranderingen in de maatschappij, maar wel uit een soort koppig verzet tegen elke vorm van vernieuwing.

In 1964 woonde ik in Italië, ik was toen zeven en had net mijn Eerste Communie gedaan. Zondags gingen we met de hele familie naar de mis in een Italiaanse kerk, waar toen nog de mis in het Latijn werd opgedragen. Elke week herhaalde zich hetzelfde ritueel. Op het moment dat ik opstond om naar de communie te gaan en langs de banken naar voren liep, was er altijd wel een of ander oud, mager vrouwtje, dat plots opstond om mij in de haast een zwarte kanten hoofddoekje om te doen, opdat ik niet blootshoofd de hostie zou ontvangen. Mijn vader keek met goedkeuring naar de vroomheid van deze dames, mijn moeder was ontstemd over zoveel bemoeizucht. Maar het gebeurde met zoveel overtuiging, dat ik noch mijn moeder eraan dachten ons te verzetten.

In Parijs, in de kerk St. Victor, denkt men er nog steeds zo over. Toen ik langs deze kerk liep deze late namiddag, nodigde een dame aan de ingang me uit om mee naar binnen te gaan en de mis bij te wonen. “Een mis in het Latijn, net zoals in de tijd van onze grootouders,” zegt de dame. Zover in de tijd hoef ík dus niet eens te gaan en de dame was echt nog wel een stuk ouder dan ik.

Richtlijnen aan de ingang van de kerk St. Nicolas du Chardonnet

Aan de ingang van de kerk hangt een bericht dat stelt dat zowel juffrouwen als getrouwde vrouwen een hoofddoek moeten dragen. Ik vraag de dame of dat echt moet.
“Nou, moeten niet. Maar het is wel wenselijk,” zegt ze en ze haalt uit haar tas een zwarte sjaal, die ze mantilla noemt en mij voorhoudt. Het is precies dezelfde hoofddoek, die ik meer dan 45 jaar geleden over mijn hoofd geknoopt kreeg. Ze bestaan dus nog, de zwarte mantillas, maar niet langer in Italië, wel in Parijs.

Deze kerk is in handen van de Priesterbroederschap Sint Pius X. Het is de meest traditionele stroming binnen de Katholieke kerk. 
De pastoor van de kerk heeft wel een beetje gevoel voor humor, want op het grote paneel waar aankondigingen op worden vermeld, is ook een mop te lezen (de vertaling in het Nederlands rijmt wel niet).

 Un gars ouvre un taverne juste en face d’un cimetière.
Pour faire sa publicité, il place un enseigne :
‘Quoi que l’on dise et quoi que l’on fasse,
On est bien mieux ici qu’en face. ’
Voyant cela, le curé place lui aussi un enseigne á l’entrée du cimetière.
On pouvait y lire : 
‘Quoi que l’on dise et quoi que l’on fasse,
Tout ceux qui sont ici, viennent d’en face. ‘

Vertaald naar het Nederlands :
Een man opent een café precies tegenover een kerhof.
Om reclame te maken schrijft hij op zijn uithangbord:
‘Wat men er ook van zegt en wat men er ook doet, het is hier beter dan hier tegenover.’
De pastoor die het uithangsbord ziet, zet op zijn beurt een bord aan de ingang van het kerkhof. Hierop is te lezen:
‘Wat men er ook van zegt en wat men er ook doet, al degenen die hier liggen, komen van hier tegenover’.  

Wanneer ik informatie over de kerk op internet opzoek, zie ik dat de kerk niet langer de St. Victor heet, maar wel St. Nicolas du Chardonnet. Ze is gelegen op nummer 23, rue des Bernardins, 75005 Parijs. Voor meer informatie: http://www.saintnicolasduchardonnet.fr/accueil.html

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: