Tradities in ere houden

“U lijkt bedroefd,” zegt een elegante man in overall tegen mij.
Hij leunt tegen de muur van een huis, rustig een sigaretje rokend. Hij had mij al even in de gaten gehouden, wist ik. Ik voelde dat als ik ter hoogte van hem zou zijn, hij mij iets zou zeggen, maar ik had me niet aan deze opmerking verwacht.
“Ik heb last van een tranend oog,” leg ik uit. “Het is de wind.”
De man is rond de veertig, een Mediterraans type en het wit in zijn ogen is witter dan albast. Hij heeft nergens last van.
“Je moet geitenmelk kopen,” zegt hij. “Dat gebruiken we in Marokko. Geitenmelk op je ogen deppen, dat zuivert de ogen. Heb je geen medicijnen nodig.”
Hij trekt eens rustig aan zijn sigaret.
“Ik gebruik het zelf ook. Twee keer per week. Ik werk altijd in het stof, met verf. Met kalk. Het is echt heel goed.“
Ik geloof de man op zijn woord.
“We zijn een Marokkaans interieur aan het aanbrengen, hier,” zegt hij en hij wijst op de woning waar hij voorstaat. Door de open ramen klinkt het geluid van hamers.
“Een restaurant?” vraag ik.
“Nee, een woning. Kijk maar door het raam. Zie je de bogen?”
Ik tuur door het open raam, maar zie niet wat hij bedoelt.
“Kom maar mee, dan zal ik het je laten zien,” zegt hij.
Ik twijfel  even, maar ga dan achter hem aan, de koer op en via een zijingang de woning binnen. Links is een man bezig een muur te bezetten. In de muur is een boog gemaakt.
“Op zijn Marokkaans,” krijg ik als uitleg.
Een andere man is bezig moulures te maken, vormen, voor de deurlijst of voor decoratie van plafonds en muren. De elegante werkman van buiten laat me zien hoe ze alles zelf maken. Niets industrieels, alles vakwerk. Hij is er trots op. “Net zoals in Marokko”.
We gaan verder en ik krijg de ruimte te zien waar de keuken moet komen en nog een andere, voor de badkamer. Glazuren tegels in waterkleuren. Hoewel de volledige ruimte niet meer dan 30 m2 is, duiken telkens nieuwe arbeiders op. Ze werken geconcentreerd in stilte en slaan geen acht op mij. Hoogstens zou ik een potentiële koper kunnen zijn.
De rondleiding zit erop.
“Waarom een oosterse inrichting?” vraag ik.
“Dat heb ik voorgesteld,” zegt de werkman. “Mijn idee.”
“Als jullie met zoveel werken, dan zal het wel over enkele weken afzijn,” merk ik op.
“Enkele dagen,” verbetert hij me.
We wandelen weer naar buiten en hij herhaalt zijn raad om geitenmelk te gebruiken.
“Waar kom je vandaan?” vraagt hij nog als ik aanstalten maak om verder te gaan.
“Nederland,” zeg ik.
“Bienvenue à Paris!” Ik ben Marokkaan.”
Ik knik en hij lacht, want hij beseft dat ik dat zo onderhand wel doorhad.

Een reactie op Tradities in ere houden

  1. Een goed stukje. Voortdoen,Inger. Vooral omdat de mogelijk verwachte wending ontbreekt naar iets als seksualiteit of West-europese opmerkingen in aanwezigheid van mooie vrouwen.Bart

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: