Hoe heet het wereldberoemde schilderij van Leonardo da Vinci in het Louvre?

Gisterenmiddag iets na vieren naar het metrostation gewandeld, of beter gezegd doorgelopen, want ik moest om vijf uur in het Centre Pompidou zijn voor een rondleiding in het museum.  Halverwege zie ik ineens links van me een jongen achter een groot open raam zitten. Hij probeert iets te zeggen tegen me, maar ik versta hem niet. Ik moet bijna liplezen om hem te begrijpen. Ik ga naar hem toe en als ik bij zijn raam sta, zie ik dat hij in een klas zit, achter een schoolbank, met naast hem nog een jongen en naarmate mijn ogen zich aan het licht aanpassen, ontwaar ik achter hem nog een andere jongen. Allemaal van een jaar of zestien. Ze kijken me verwachtingsvol aan. Elke jongen heeft een A4-blad voor zich liggen. Het begint tot me door te dringen dat de jongen me naar een antwoord vraagt op een examenvraag. Meer precies vraagt hij me naar de orthografie van een woord. Ik trek al een gezicht dat ik het antwoord niet weet, want van Franse spelling ken ik niet veel. Laat staan dat ik een middelbaar schoolexamen Frans zou kunnen halen. Dus zeg ik, of beter, fluister ik, want ik neem aan dat de leraar mij ook niet mag horen: “Je ne suis pas Française.” De jongen schiet in de lach, al even zachtjes en met een oog op de leraar gericht. Wat een pech, moet hij gedacht hebben. Al die moeite, en dan net de verkeerde uitgekozen! Ik sta op het punt weer door te wandelen als tot me doordringt wat hij eigenlijk vraagt. Of je “…ioconde” met een “G” of een “J” schrijft. Nu is – zoals ik al eerder geschreven heb – Leonardo da Vinci wel een bekende voor mij. Mijn vrees iets verkeerds te zeggen sloeg meteen om in de overtuiging mij hier op vertrouwd terrein te bevinden en – opnieuw fluisterend – zeg ik: “een G”. Voor alle duidelijkheid herhaal ik het nog eens:  “een G”  en omdat praten zo moeilijk is, teken ik een “G” met mijn vinger in de lucht. Tevreden draai ik me om en vervolg mijn weg. Maar hoe dichter ik bij het metrostation kom, hoe meer ik begin te twijfelen aan wat ik gezegd hebt. In het Italiaans is het met een “G”. Dat weet ik zeker, want daar zegt men “La Gioconda”, wat zoveel als “de vrolijke vrouw” betekent. Maar in het Frans? Nee, in het Frans is het niet met een “G”. Zeker niet. In het Frans is het met een “J”, “La Joconde”. Had ik maar niets gezegd. Hoop dat de jongen toch nog slaagt voor zijn examen, al was het maar voor de lef die hij aan de dag heeft gelegd.

Toen ik iets later uit de metro stapte, passeerde ik op weg naar Centre Beaubourg een boekhandel. “Mona Lisait” heette die. Had die jongen maar Mona Lisa geschreven, was al die twijfel voor niets geweest!   Hoewel ik ook dit moet relativeren, want de spelling van Mona Lisa is onlangs veranderd in Monna Lisa. Monna is de oude Italiaanse vorm voor de aanspreektitel “Mevrouw”. Waarom men daar pas onlangs achter is gekomen, weet ik niet. Maar experts hebben gewild dat de naam correct werd gespeld en dus is het voortaan Monna Lisa. Dus, die Mona Lisa, dat was ook geen goed idee. Ik denk dat ik de leerlingen voortaan maar beter niet meer help.

 

Een reactie op Hoe heet het wereldberoemde schilderij van Leonardo da Vinci in het Louvre?

  1. wendel zegt:

    Voor het behalen van een goed cijfer is niet het juiste antwoord van belang, maar het antwoord dat de leraar denkt dat het juiste is. Ik had ooit les van een franse aardrijkskundeleraar. Ik kreeg een onvoldoende omdat ik zei dat Amsterdam de hoofdstad van Nederland was. Dat moest Den Haag zijn omdat daar de regering zat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: