Postkaarten en postzegelmarkt op de Carré Marigny

postzegelkaarten en -zegelmarkt in rue Gabriel

Zojuist heb ik een wandeling gemaakt langs de Champs-Elysées. De zon scheen hard, bijna te hard voor de tijd van het jaar en de hele laan was drukbezet door winkelende toeristen. Om het straatlawaai te vermijden heb ik een zijstraat genomen, de rue Matignon. Vooraan rechts zag ik enkele oudere mannen die op de banken langs de straat postzegels en postkaarten hadden uitgestald. Om te verkopen? Het zag er allemaal wat beduimeld uit. Verder wandelend heb ik de eerste straat rechts genomen, de avenue Gabriel, en ook daar werden postzegel en –kaarten verkocht. Maar hier waren het stalletjes en alles zag er veel professioneler uit. Het was tegen het einde van de markt, want verschillende verkopers waren hun waar al aan het inpakken.
Ik ben gestopt bij een van de stalletjes en heb er een kaartje gekocht. 3,5 Euro kostte het. Het is zomaar een kaartje. Ik kocht het niet zozeer om wat erop staat, als wel omdat het kaartje een leuke herinnering is aan deze kleine markt  die zo simpel en onopvallend langs een van de drukste en sjiekte straten van Parijs ligt. De verkopers hier hebben alle tijd voor een rustig gesprekje met een toevallige passant. Ook mijn verkoper.  
De man, mijn verkoper dus, vroeg me waar ik vandaan kwam. Toen ik hem vertelde dat ik Nederlandse was, reageerde hij meteen heel positief.
– Ah, de kanalen. Ik hou van kanalen.
En hij voegde eraan toe dat hij ooit een week op vakantie was geweest in Nederland. Maar dat was lang geleden. Nederland riep nog een andere associatie bij hem op.
– Ik heb verleden week nog enkele kaarten verkocht aan een Nederlander. Langs internet.
– Ah ja? Wat voor kaartjes kocht die man? vroeg ik.
Ik ben altijd nieuwsgierig en benieuwd naar het wie en waarom. Behulpzaam boog de man zich over een van zijn kaartbakjes.
– Waar is transport? Aha. Hier.
Hij nam het hele bundeltje dat achter de tabkaart “Transport” zat en liet me de kaartjes zien. Oude trams en bussen. In mijn gedachten zag ik een Nederlandse leraar die materiaal had gezocht voor een les over vervoer. Of een eenzame verzamelaar die heel de wereld afschuimde (online wel te verstaan) op zoek naar foto’s van een welbepaald bussenmerk. De verkoper merkte dat transportmiddelen niet aan mij besteed waren en plaatste de kaartjes weer terug in de bak.
– Zet u al die kaarten op internet? Wat een werk!
– Nou, niet alles. Elke week zo’n vijftal. Het is teveel werk.
Vijf leek me nu wel heel weinig. Want dat is dan voor zo’n 20 Euro per week, rekende ik uit. In wat voor wereld leven we? Op een boogscheut hiervandaan rekenen de bazen van de megastores in miljoenen en hier is een man die vijf ansichtkaarten per week op internet zet en dat al heel wat vindt. Maar misschien heb ik het niet goed verstaan.
– Neemt u foto’s van elk kaartje? vroeg ik. Ik weet het, ik wil altijd de praktische kant van de zaak kennen. Het is een afwijking.
– Nee. Geen foto’s. Ik scan de kaartjes.
Dat leek mij eigenlijk hetzelfde, maar voor hem was dat onderscheid relevant.
– Ja, ik hou er eigenlijk niet van. Ik verkoop liever zo. Veel eenvoudiger. En leuker. Maar…
Hier vond hij blijkbaar dat hij de Nederlandse koper tekort deed door te zeggen dat op een markt verkopen leuker was dan online, want hij voegde er meteen aan toe:
– Die Nederlander is heel aardig geweest, want hij heeft na afloop van de transactie een commentaar achtergelaten op de site: “Betrouwbare verkoper en snelle levering”.
Mijn verkoper was ermee in zijn nopjes. Het was alsof hij een beetje uitverkoren was. Ja, online had ook wel zijn positieve kanten.
Mijn verkoper sprak uitstekend Frans, maar toch hoorde ik een klein accent. Vermits hij naar mijn nationaliteit gevraagd had, kon ik vond ik hetzelfde doen. Dus vroeg ik het hem. Hij aarzelde even, zoals de meeste Fransen van tweede of derde generatie doen als je hen deze vraag stelt. Ik weet nooit goed of die aarzeling voortkomt uit een soort wrevel dat je naar iets vraagt dat niet belangrijk  is of dat het beeld van dat verre land dat ooit het hunne was, melancholische gedachten oproept. Ik geloof dat het bij mijn verkoper om het laatste ging. Althans, dat hoop ik dan maar. Want ik wilde hem niet bruuskeren.
–  Uit Libanon. Gevaarlijk.
– Even twijfelde ik of het Libië was, omdat hij zo duidelijk zei dat het er gevaarlijk was. Maar nee…
– Beiroet, verduidelijkte hij. Dertig jaar geleden ben ik er weggegaan. Teveel politieke instabiliteit.
Ik had nog wel verder kunnen praten met deze aardige man. Ik had hem kunnen vertellen dat ik de Libanese keuken lekker vind en regelmatig naar een Libanees restaurant in Parijs ga. Ik had hem ook nog naar de goede Libanese restaurants kunnen vragen, maar dat is weer opportunistisch.
Ik maakte aanstalten om verder te wandelen.
– Hoop dat u nog eens langs komt. Ik ben hier elke donderdag en zaterdag. Op zondag is het ook markt, maar dan komt hier bijna geen volk. Dan sta ik op een andere markt.
Hij heeft mij de naam genoemd, maar die is me ontschoten. We hebben elkaar een hand gegeven, zoals de Fransen dat vaak doen. Misschien dat ik nog eens langs ga, maar een kaartje kopen? Ik weet het niet. Wat moet je ermee?

Practische informatie: Markt van postzegels en postkaarten op de Carré Marigny

Vanaf het begin van de « timbromanie », met deze term duidt men de verzamelwoede van de postzegelverzamelaars aan, zoeken de verzamelaars naar plaatsen waar ze elkaar kunnen ontmoeten om postzegels uit te wisselen. Bij gebrek aan een vereniging  kiezen de verzamelaars als ontmoetingsplaats de tuinen van Parijs: vanaf 1860 de tuinen van het Palais-Royal en later ook bijvoorbeeld het Parc de Luxembourg.

In 1887, schenkt een eigenaar aan de stad Parijs het terrein Carré Marigny tegen de belofte er een postzegelmarkt te installeren. Deze markt bestaat nog altijd. Dicht bij de avenue des Champs-Elysées en het paleis van de Elysée, wordt de markt van de professionele verkopers gehouden op de avenue Gabriel op donderdag, zaterdag, zondag en op feestdagen. Elk jaar wordt er bovendien een speciale vierdaagse gehouden gewijd aan de filatelie, de « Quatre Jours de Marigny ».

De privéverzamelaars die op legale wijze hun postzegels, postkaarten of muntstukken willen uitwisselen (de verkoop is verboden bij wet) hebben de gewoonte genomen de banken te bezetten aan de hoek van de avenue Matignon en avenue Gabriel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: