Parijse restaurants: opletten geblazen!

Parijse restaurants heb je in alle maten en vormen. Soms liggen de zaaltjes achter of naast elkaar, soms boven elkaar en dan weer onder mekaar. Ik bedoel, de ene keer moet je een trap naar boven nemen en een andere keer is het dan weer naar beneden, de kelder in. Op zich lijkt dit niet belangrijk,maar in de praktijk is het dat wel, want bijna elk van deze labyrintachtige restaurants heeft één “mooie kamer”, waar het gezellig is om te zitten, terwijl de andere zaaltjes onmiddellijk een gevoel van ongedefinieerde triestheid oproepen. Alles is er net wat minder dan in de hoofdzaal en omdat je vergelijkt, valt het des te meer op.
Wanneer je nu als argeloze toerist zo’n restaurant binnenkomt en je hebt niet gereserveerd, wees dan op je hoede. Vooral als je de wereld nog altijd met geloof in je medemens tegemoet gaat, want heel je avond hangt van dit cruciale moment af. De eerste vraag na de begroeting is natuurlijk: “Avez-vous une réservation?” Als je “Non” antwoordt op deze vraag, hoort men meteen dat je een toerist bent (als men het nog niet gezien had) en als je nee schudt met je hoofd zal er meteen dezelfde conclusie getrokken worden. Kortom, je bent een zwakke restaurantgebruiker om het met verkeerstermen te zeggen.
De ober zal je voorgaan en naar het minst goede tafeltje leiden dat hij nog vrij heeft. Dat wil zeggen, ofwel in zo’n achterkamer, ofwel net naast de deur van de keuken, wc of vestiaire, ofwel langs de tochtige voordeur of onder een blazende airconditioning. En dat is nog maar het begin. Want bij zo’n tweederangstafel hoort ook een tweederangsbediening.
Hier moet ik even een zijsprongetje maken. Ooit was ik in de Verenigde Staten op stap met een nichtje van mij en haar moeder, mijn zus. Het nichtje was die dag jarig, ze werd zes. We gingen een pannekoek eten in een shoppingmall om dat te vieren. In de mall werd mijn nichtje voortdurend gefeliciteerd. “Happy birthday, dear” klonk het de hele tijd en mijn nichtje werd er erg gelukkig van. Totdat het haar toch wat verbaasde dat zoveel mensen wisten dat zij die dag jarig was. “Hoe komt het dat al die mensen dat weten?” vroeg ze aan haar moeder. “Voel eens aan je hoofd,” was het antwoord.  Ach, wat stom. Mijn nichtje was vergeten dat de juf op school haar die ochtend een verjaardagskroontje op haar hoofd had gezet.
Om nu terug te komen op de restaurants in Parijs, men geeft je dus een tafeltje en terwijl jij je nergens van bewust bent, is de plaats waar je zit een duidelijke aanwijzing voor hoe men je zal bedienen. Alleen zien die obers bij jou geen kroontje op je hoofd, wel een narrenmuts. Eerst laat men je een kwartier wachten voor ze je de menukaart brengen, dan komen ze met de tweede schotel terwijl ze de eerste nog moeten afruimen. Ze zetten je een fles water voor, terwijl je een karaf hebt gevraagd en de wijn komt uit het onderste van het vat. De rekening bevat enkele slordige fouten die in het voordeel van het restaurant uitvallen en als je betaalt krijg je te horen dat kredietkaarten helaas niet aangenomen worden. Moegetergd en uitgeput betaal je met de laatste cash die je op zak hebt. En dan, op het moment dat je aanstalten maakt om te vertrekken, vraagt men je met een zoetgevooisde stem:” Was alles naar wens? Mogen wij u nog een drankje aanbieden van het huis?” Grrrrr… 
Dus, je bent gewaarschuwd: alert zijn de eerste minuut en onmiddellijk een andere plaats vragen als de plaats die men je aanwijst, je niet aanstaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: