Helmut Newton: een prachtige fototentoonstelling voor iedereen, niet enkel voor fans

Helmut Newton - Grand Palais - Parijs

“Als ik moet fotograferen, dan praat ik tegen mezelf zoals je dat met een hond doet. Rustig jongen, rustig aan,” zegt Helmut Newton in een kortfilmpje over zijn werkmethode. Op deze manier concentreert hij zich en dat deze kalmerende woorden hun uitwerking niet missen, dat is zeker. Deze fotograaf van Duitste origine, die in 2004 overleed, heeft jarenlang aan de top gestaan van de modefotografie.

Helmut Newton heeft veel in Frankrijk gewerkt, onder meer voor de modebladen Vogue en Elle. Maar de foto’s die hij maakte, waren veel meer dan stijlvolle modefoto’s. Zelf legt hij zijn succes als volgt uit: “Een modefoto moet over vanalles gaan, behalve over mode. De foto moet iets uitdrukken, een sfeer oproepen, mysterieus zijn en dat het over mode gaat, is bijzaak.” Zijn foto’s liggen ergens tussen kunst- en modefotografie en erotiek in.

Kenmerkend voor de foto’s van Helmut Newton zijn de sterke, zelfverzekerde vrouwen in uitdagende houdingen. Hoge hakken waren zijn handelsmerk. Hij wist perfect begrippen als glamour en westerse weelde in beeld te vatten. Alles zit hem in de details. Newton nam per fotoshoot heel weinig foto’s en hij maakte ook weinig gebruik van technische snufjes. Alles moest in één keer gebeuren, snel en efficiënt, om de betovering van die ene seconde waarin een pose perfect is, niet te doorbreken.

Een uitgebreide tentoonstelling met meer dan 200 foto’s van Helmut Newton, waaronder een groot deel zwart/wit. Een absolute aanrader.

Wie geen tijd heeft de tentoonstelling in Parijs te zien, kan Newton aan het werk zien, in de DVD Helmut Newton – Frames From The Edge. In 1988 bezocht Adrian Maben de sterfotograaf in zijn woonplaats Monte Carlo en begeleidde hem bij fotosessies in Los Angeles, Berlijn en Parijs. Tijdens deze ontmoetingen kreeg hij een uniek beeld van zijn privéleven en werk. Sterren als Karl Lagerfeld en Catherine Deneuve vertellen uitvoerig over hoe het was om te werken met deze sterfotograaf.

Praktische informatie
Helmut Newton (tot 17 juni 2012)
Grand Palais
Open: dagelijks, behalve dinsdag, van 10u tot 22u. Dicht op 1 mei. Omwille van het grote succes is de tentoonstelling ook ‘s avonds open op 24 april tot 22u en op 19 mei tot middernacht (nuits des musées)
Ingang: 11 Euro

Grand Palais: het dierenrijk gezien door het oog van schilders

Beauté Animale

Wordt het Grand Palais in Parijs omgebouwd tot een dierentuin? Nee, maar tot 16 juli 2012 loopt hier wel een tentoonstelling rond het thema “Dierlijke schoonheid” met meer dan 120 schilderijen waarop dieren afgebeeld staan. Van de renaissanceschilder Dürer tot de hedendaagse Jef Koons, van het kleinste insect tot de koning van het dierenrijk, de leeuw, van puur anatomische tekeningen tot de meest fabelachtige dieren… het is er allemaal te zien.

Het is vooral de hoeveelheid schilderijen die indruk maakt. De indeling, die men geprobeerd heeft aan te brengen, is niet erg relevant en blijft niet hangen. Maar het is boeiend de verscheidenheid in de pluimages, vachten en vormen te zien die we bij de dieren aantreffen en de talenten van de schilders om deze schitteringen weer te geven.

Een mooie tentoonstelling en heel geschikt voor kinderen. In een eeuw die gedomineerd wordt door binaire computers, is het leuk om nog eens stil te staan bij de rijkdom die de natuur ons biedt.

De pad van Pablo Picasso (1949)

Praktische info

Beauté Animale (tot 16 juli 2012)
Grand Palais
Dagelijks open, behalve dinsdags, van 10u tot 20u, woensdag tot 22u
Ingang: 12 Euro (gratis voor kinderen onder de 13 jaar)

Twee tentoonstelling in Parijs “Matisse: paren en series” en “Degas en het naakt”

In Parijs lopen twee tentoonstellingen, die niet alleen kunstwerken willen tonen, maar tegelijk proberen duidelijk te maken hoe een kunstenaar te werk gaat en hoe een kunstwerk ontstaat. De ene tentoonstelling is “Matisse, Paren en reeksen” in Centre Pompidou en de andere is “Degas en het naakt” in Musée d’Orsay.

Matisse: paren en series

Bij Matisse geeft men inzicht in het creatieve proces door schilderijen per paar of in serie te hangen: de schilder begon vaak met snel een schilderij te maken rond een bepaald onderwerp. In een tweede fase nam hij een detail uit dat schilderij om zich dan daarop te concentreren en aldus ontstond het echte meesterwerk. In deze tentoonstelling worden de twee schilderijen naast elkaar geplaatst, zodat je je als bezoeker kan inleven in het creatieve proces van de schilder. Je zou het kunnen vergelijken met een fotograaf, die na het maken van zijn foto, een klein detail uitvergroot en hiermee aan de slag gaat om het te optimaliseren. Het schijnt een methode te zijn geweest, die Matisse nauw aan het hart lag. Maar de gewone bezoeker moet soms lang zoeken, om precies te begrijpen wat er bedoeld wordt. Heel veel logica zit er in deze manier van werken niet, alleen dat je ziet dat Matisse vaak eenzelfde onderwerp vanuit verschillende standpunten benaderde.

–> een kleine tentoonstelling met enkele mooie schilderijen, waaronder het beroemde schilderij met de goudvissen, maar verder eerder onbekendere werken van Matisse. Voor liefhebbers van het kleurrijke palet van Matisse.

Matisse, paires et series, tot 18 juni 2012
Centre Pompidou
Open: woensdag van 11u tot 21u, donderdag tot maandag van 11u tot 23u, dinsdag gesloten. Eveneens gesloten op 1 mei.
Ingang: 12 Euro

 

Degas en het naakt

In het Musée d’Orsay is het de beurt aan Degas (1834-1917). Ook hier geen volledige overzichtstentoonstelling, maar een vergrootglas op alle naakttekeningen en schilderijen van Degas. We zien achtereenvolgens hoe het naakt in zijn werk evolueert: aanvankelijk beïnvloed door de klassieke schilders, schildert hij naakten in een historische of mythische context. Dan verplaatst hij zijn aandacht naar meer realistische taferelen, bij voorkeur bordelen. Wat opvalt, is dat hij slechts zelden de man in de scene betrekt. Eerder beeldt hij de vrouw af in een boudoir, wachtend op klanten of bij het bidet, teken dat het bezoek van de klant voorbij is. Als het ritueel van het wassen in deze periode al een terugkerend thema is, wordt het later bijna zijn exclusief favoriete onderwerp. De schilderijen hebben dan geen erotische connotatie meer, maar laten badende vrouwen zien, die zich met gratie en toewijding aan deze handeling overgeven. Opvallend is dat zijn vrouwen geen expressie hebben, vaak zien we enkel de rug. Het gaat om het baden op zich, niet om de emotie. Alsof de reiniging een heel speciale betekenis had voor Degas. Al die vrouwen die hij schilderde, maar niet een vrouw die hem ooit kon verleiden…in zijn hele leven is geen spoor van een amoureus avontuurtje bekend.

–> Een grote tentoonstelling – schetsen, pasteltekeningen, mono-lithos en schilderijen, het thema wordt heel goed uitgewerkt en de begeleidende teksten zijn voor een keer bijzonder duidelijk en niet te lang! De uitleg wordt gegeven in het Frans, Engels en Italiaans. Een aanrader.

Degas et le nu (tot 1 juli 2012)
Musée d’Orsay
Open van 9u30 tot 18u op dinsdag, woensdag, vrijdag en zaterdag, van 9u30 tot 21u45 op donderdag, maandag gesloten, eveneens gesloten op 1 mei.
Ingang: 12 Euro

Expo in Parijs: Patagonië,het land der reuzen

Patagonia

Verre volkeren en de beelden hierover in het westen door de eeuwen heen, vormt het onderwerp van de tentoonstelling “Patagonia” in het Musée du Quai Branly. Aangezien mijn zus al meerdere malen verkondigd heeft dat ze haar oude dag in dit uiterste puntje van Zuid-Argentinië wil doorbrengen, vond ik dat een bezoek aan deze tentoonstelling niet mocht uitblijven. Het gaat om een kleine expositie, met weinig opzienbarend materiaal. Aan de hand van enkele oude landkaarten, boeken, foto’s en geluidsbanden zien we hoe de inwoners van Patagonië, net na de ontdekking van het land in 1520, afgeschilderd werden als reuzen en hoe geleidelijk aan het beeld van dit verre, vreemde volk wordt bijgesteld om in de loop van de 20^e eeuw volledig realistisch te worden.

Maar veel over Patagonië leer je niet en als je de vele negatieve kritiek in het gastenboek leest, dan weet je genoeg. Deze tentoonstelling mist haar doelstelling: het zou een interessant onderwerp kunnen zijn, maar de uitwerking laat te wensen over.

Wat mij het meest is bijgebleven, is de naam Patagonië en waar die vandaan komt. In eerste instantie dacht men dat het te maken had met het eerste gedeelte van het woord, “pata”,  dat in het Spaans voet betekent en men zei dat het ging om een land met inwoners “met grote voeten”.  Later werd dit idee verworpen, want “voeten” wordt dan wel met “pata” vertaald, maar het deel “gon” had geen logische verklaring. Een andere theorie werd geboden door de schrijver Bruce Chatwin in zijn boek “In Patagonia”. Hierin suggereert hij dat Magellaan op zijn boot (1520) een kopie had van “Primaleon van Griekenland”, een boek dat in 1512 gepubliceerd was en dat het verhaal vertelt van ridder Primaleon die naar een ver eiland reist en er oog in oog komt te staan met  “wrede mensen, die rauw vlees eten en huiden dragen”. Onder hen was een monster dat de Grote Patagon heette, die Primaleon met “één steek van het zwaard” velde, vervolgens liet bijkomen om hem mee te nemen en voor te stellen aan zijn koningin. Volgens Chatwin zou Magellaan als eerste de naam Patagon gebruikt hebben en hij zou net als Primaleon het idee hebben gehad om een Indiaan gevangen te nemen en mee te nemen naar zijn geboorteland om hem voor te stellen aan de koning. Voor alle zekerheid nam Magellaan twee inboorlingen mee, maar helaas stierven beiden onderweg. Maar de naam Patagonië bleef.

Enkel pour la petite histoire… In 1490 nam Leonardo da Vinci een 10-jarige jongen in huis, die Giacomo heette. Waar de jongen vandaan kwam, weet men nog altijd niet en waarom hij bij Leonardo kwam wonen al evenmin. Maar, hoe dan ook, na enkele dagen bleek deze jongen een kleine gauwdief te zijn. Toch vormde het geen aanleiding voor Leonardo om kwaad te worden op de jongen. Integendeel, vertederd gaf hij de jongen al snel de bijnaam Salaino, naar een personage uit de toenmalig populaire roman Morgante van Luigi Pulci, waarin Salaino de rol van een kleine vlegel, een duveltje heeft. Maar hierover morgen meer.

Wie zich wil verdiepen in Pagatonië, kan één van volgende boeken raadplegen: >>>

Praktische info:
Musée du Quai Branly, 37, quai Branly, 75007 Paris
Open di, wo en zo van 11u tot 19u en do, vr en za van 11u tot 21u, maandag gesloten
Entrée: 10 Euro
Website: http://www.quaibranly.fr/

 

Waar gaan de presidentskandidaten eten?

Uit eten gaan in Parijs met een presidentskandidaat? Waar moet je zijn? Volgens Le Figaro dd. 28 maart 2012  in volgende restaurants:

Nicolas Sarkozy
Honoré (25/45 Euro), 13 rue Bosio, 16e arr.:
Na de vele kritiek die Nicolas Sarkozy gekregen heeft op het feit dat hij meteen na zijn vorige verkiezingszege gaan eten is bij Fouquet op de Champs-Elysées, kiest hij ditmaal voor het meer bescheiden Honoré, een klassieke bistrot met een goede wijnkaart.

François Hollande (UMP)
La Cigale Recamier (35/50 Euro), 4 rue Récamier, 7e arr.
Een upscale restaurant dat het altijd doet in de Parijse politieke milieus, met een klassieke Franse keuken en souflés à volonté (gezouten of zoet).

François Bayrou (PS)
Le petit Thiou (29 Euro lunch), 3 rue Surcouf, 7e arr.
Een klein restaurant, type bistrot, dat een goede Thaïse keuken serveert.

Jean-Luc Mélenchon (Front de Gauche)
La Bulle, (15 Euro), 48  rue Louis-Blanc, 10e arr.
De sfeer van een “loft tranquille”, een bistrot type bohémien. Voor de rest, volgens de Figaro, niet echt een restaurant, eerder een goede bar.

Eva Joly (Groen):
Le Select, 35 Euro, 99 bld. du Montparnasse, 6e arr.
Gelegen rechttegenover La Coupole. Eva Joly zou hier regelmatig een afspraak hebben voor haar werk (des rendez-vous),  maar er zijn werken bezig aan het gebouw en het is dus niet echt moment om er naartoe te gaan. Positief: de ambiance; negatief: geen inspiratie op het bord.

Marine Le Pen (FN)
Chez Tonton (13,50 Euro), 53bis rue des suisses, 92000 Nanterre
Een levendig Portugees restaurant, vlakbij het hoofdkwartier van de FN, met een betaalbaar menu tegen 13,50 Euro.

Interview met François Hollande op France2

Bijna drie uur lang werd François Hollande deze avond aan de tand gevoeld in de uitzending Des Paroles, des Actes op France2. Hollande kwam al een keer in deze uitzending op 26 januari jl., maar de omstandigheden tussen toen en nu zijn ondertussen veranderd. Toen lag Hollande in de opiniepeilingen een stuk voor op Nicolas Sarkozy, terwijl ze nu een nek-aan-nek race voeren. Hollande was dit keer minder zeker van zichzelf en verschillende keren leek het alsof hij even op dreef moest komen, vooraleer zijn woorden te vinden. Vooral in het onderdeel “debat” met Jean-François Copé (UMP) scheelde het niet veel of hij verloor zijn zelfbeheersing. Copé vergeleek Hollande met een glibberige paling die iedereen naar de mond praat. Ook de andere interviewers vroegen regelmatig naar duidelijke, eenduidige antwoorden, maar Hollande sprak zich bijna nooit uit.

De weinig echte uitspraken:
- invoering van vermogensbelasting voor de Fransen, die geëxpatrieerd zijn naar België, Luxemburg of Zwitserland door de bilaterale akkoorden met deze landen te herzien;
- sluiting van één kerncentrale;
- studenten- immigranten verwelkomen, economische immigratie verminderen door quota vast te leggen in funktie van de eisen van de arbeidsmarkt en jaarlijks vast te leggen in het parlement; clandestiene immigratie hard aanpakken, asielzoekers binnen de 6 maanden antwoord geven;
- blokkeren van de brandstofprijzen door de marges van de distributeurs en de accijnzen te bevriezen;
- meer opvang voor kleine kinderen, meer palliatieve zorg, goedkopere medicijnen, …
- heroriëntering van Europa: Europa moet groei stimuleren in plaats van enkel financiële maatregelen opleggen.

En een oproep aan de Fransen dat als ze verandering willen, ze goed moeten uitkijken op wie ze stemmen. Beter is het één sterke linkse kandidaat te hebben, dan vele kleintjes. Maandag 19 maart wordt de definitieve lijst van de kandidaten bekend gemaakt en zullen we precies weten wie er nog in de running is.

Boeken over de Franse verkiezingen en nog meer…

Langue de bois betekent dat iemand met veel mooie woorden praat zonder iets te zeggen. Het is een uitdrukking die de Fransen graag gebruiken als het over hun politici gaat. Over woorden en inhoud… hier een kleine lijst van boeken over de Franse verkiezingen in het Nederlands. Er is weinig te vinden, eigenlijk alleen maar boeken over Sarkozy. Nog even noteren dat er in Frankrijk recentelijk een hele reeks boeken over de verkiezingen verschenen zijn, boeken van politici en boeken over politici, maar de boekhandels klagen dat ze de boeken niet aan de straatstenen kwijtraken. “Dit soort boeken verkoopt nooit goed, maar deze keer is het echt dweilen met de kraan open,” zeggen ze. De klanten draaien de boeken in de rekken om, want ze willen zelfs de koppen van de politici niet meer zien. Wat wel goed verkoopt, zijn de strips rond de verkiezingen en Sarkozy is daarbij de meest geliefde figuur/karikatuur. Boeken over economie en de economische crisis verkopen ook goed momenteel, alsof de lezers niet langer vertrouwen hebben in de politici en zelf op zoek gaan naar de oplossing van de crisis. Le Monde publiceerde op 6 maart jl. een bericht dat bevestigt dat de belangstelling voor de komende verkiezingen op een allerdiepst peil staat, slechts 34% van de bevolking noemt de verkiezingen interessant.

Super Sarko, Nicolas Sarkozy is voor niets en niemand bang
Frank Renout, 13 april 2012, Uitgeverij Conserve, 196 pg,, paperback
http://www.selexyz.nl/product/9789054293279/frank-renout/super-sarko/ 

 

Nicolas Sarkozy
Maarten van der Roest, 19 oktober 2007, Uitgeverij Aspekt B.V., 237 pg, paperback
http://www.selexyz.nl/product/9789059116023/maarten-van-der-roest/nicolas-sarkozy/

 

 Dageraad, avond of nacht… literaire portret van een machtig man, Sarkozy
Yasmina Reza, 2007, Uitgeverij Meulenhof, 169 pg,
http://www.boekwinkeltjes.nl/singleorder.php?id=116119941

 

.

Getuigenis
Nicolas Sarkozy, 2007, Uitgeverij Meulenhof, 326 pg., paperback
http://www.deslegte.com/boek/sarkozy-nicolas/getuigenis-9789029080538/

Boeken in het Frans zijn er natuurlijk genoeg. François Hollande schreef “Changer le destin“. Vandaag verscheen het boek van François Bayrou: Bayrou obstiné. Voor de andere boeken, zie:  Les livres à lire avant la Présidentielle 2012.

Kijk ook eens in het menu hierboven onder “Franse Verkiezingen”. Je vindt er een heleboel info en links over de verkiezingen, met onder meer onder de rubriek “Brouhaha” een overzicht van de artikels die in de Nederlandstalige pers verschenen zijn.

Op zoek naar de nieuwste Bar à Vins in Parijs

Bar à vin: Vivant

Dat Bars à vin of Caves à manger in Parijs in de mode zijn, wisten we al. Ze groeien momenteel als paddestoelen uit de grond. Op 27 februari jl. publiceerde de krant Le Figaro een lijst van de meest recente openingen. Twaalf in totaal. Ziehier de samenvatting van het artikel.

1. De meest natuurlijke: Vivant

De plaats. Waar hij ook gaat en wat hij ook opent (la Crémerie bij het Odéon, Racines in de Passage des Panoramas), Pierre Jancou heeft altijd een neus gehad voor speciale plaatsen, die net iets meer hebben. Dit keer in een «oisellerie», een ex-vogelwinkel met nog de originele muurtegels en stoelen in formica. Heel geslaagd, met veel charme.

In het bord en het glas. De chef – getatoueerd tot op de kruin – predikt sinds jaren de godsdienst van de « natuurlijke » wijnen. Het aanbod bevat zowel Franse als niet-Franse wijnen en het gemakkelijkste is om je maar gewoon te laten adviseren. De kaart is beperkt, met nadruk op de ingrediënten : culatello, eend rosé met groenten van het seizoen, burrata – die men nu overal serveert, maar nergens zo smeuïg als hier.

Bravo. De volharding in de conceptbewaking werpt zijn vruchten af.

Jammer. Onmogelijk om je te onttrekken aan het systeem van twee services per avond.

Vivant, 43, rue des Petites-Écuries, Xe. Tel.: 01 42 46 43 55. Ellke dag, beh. zaterdag en zondag. Kaart:  50-55€.

2. De meest «pâté maison»: Le Boudoir

Musée de Montmartre: een oase van rust in het drukke Montmartre

Musée de Montmartre

Niet ver van de toeristische drukte op de Place de Tertres ligt het idyllische Musée de Montmartre. Het is ondergebracht in het oudste gebouw van de Butte (heuvel), een typisch Frans landhuis met de klinkende naam Hôtel de Rosimond, met aan de voorkant een kleine rozentuin en aan de zijkant een pittoreske wijngaard. Je zou zweren dat je hier in de Provence was, ware het niet dat je vanuit de ramen de heldere contouren van de Notre-Dame en de Eiffeltoren ziet. Aan het begin van de vorige eeuw woonden hier enkele van de grote schilders, die Montmartre zo bekend hebben gemaakt, zoals Renoir, Raoul Dufy, Suzanne Valadon en Maurice Utrillo. Gisteren bezocht ik het museum, een uitstekende timing zo bleek, want de eerste lente hing in de lucht en waar dan beter vertoeven dan in dit kleine paradijsje midden Parijs.

Het museum bestaat uit verschillende verdiepingen waarbij elke verdieping een ander thema behandelt. De rondleiding begint helemaal beneden en eindigt op de bovenste verdieping. Achtereenvolgens vind je afdelingen rond:
- de oorsprong van het gebouw, een abdij;
- de Franse Commune, een kortstondige maar hevige opstand van het volk tegen de regering in 1870, dat zijn hevigste aanhangers in dit deel van Parijs had;
- de schilders die het huis bewoond hebben, zoals de schilder Utrillo en zijn moeder Suzanne Valadon. Naast enkele schilderijen en manuscripten is er een video van 50’ te zien over het leven van Utrillo;
- het ontstaan van affiches in de reclame, met mooie voorbeelden van bv. Toulouse Lautrec;
- de bekende cabarets die Montmartre gekend heeft, zoals Le Lapin Agile, Le Moulin de la Galette, Le Rocher Suisse, Le Divan Japonais en de Moulin Rouge.

De opstelling binnen is ouderwets, maar je gaat niet zozeer naar het museum om elk geëxposeerd stuk afzonderlijk te bekijken, maar wel om er de sfeer te proeven van het bohemienleven van de kunstenaars van Montmartre en die vindt je hier nog steeds.

Praktische informatie

Musée de Montmartre
http://www.museedemontmartre.fr/
12 rue Cortot 75018 Paris
Tel: +33.1.49.25.89.37
email: infos@museedemontmartre.fr
Dagelijks open van 10u00 tot 18u00
Entrée: 8 Euro, gratis audiofoon
Metro: lijn 12 Lamarck-Caulaincourt of Abbesses, of lijn 2 Anvers en dan de funiculaire
Bus : Montmartrobus of bus 80

Een kleine anecdote die Diego Rivera vertelde over wie de vader van Maurice Utrillo was (een geheim dat nooit opgehelderd geweest is):
“Nadat Suzanne Valadon bevallen was van Maurice, ging ze naar Renoir, voor wie ze model had gestaan negen maanden ervoor. Renoir bekeek de baby en zei: “Van mij kan hij niet zijn, zijn kleur is afgrijselijk!” Toen ging ze naar Degas, voor wie ze eveneens model had gestaan. Die zei: “Hij kan niet van mij zijn, zijn vorm is vreselijk!” In een café ontmoette Valadon toen een bevriend artiest die Miguel Utrillo heette en bij wie ze haar hart uitstortte. De man stelde voor de baby naar hem te noemen, want zei hij: ”Ik zou maar wat graag mijn naam onder een werk van Renoir of Degas willen zetten”.

Nog 9 weken voor de verkiezingen

Nieuwe krant: 9 semaines avant l'élection

Deze ochtend in de krantenwinkel. In het rek waar ik normaal mijn krant neem, zie ik een krant liggen met de titel “9 Semaines avant l’élection”.
“Is dit een  nieuwe krant?” vraag ik aan de Aziatische uitbaatster.
“Ja, net binnen,” antwoordt ze.
“Gaat het over de verkiezingen? Hoort het bij een andere krant?”
“Sais pas. Weet het niet. Het is de eerste keer dat die gebracht wordt,” zegt de vrouw weinig geïnteresseerd. Ze verkoopt kranten, maar daarvoor hoeft ze ze toch nog niet te lezen.
“Verschijnt het wekelijks?” hou ik vol.
“Ja, wekelijks, 1euro 50.”
Ik betaal en ga naar buiten met de krant onder mijn arm, mij afvragend wat er in zal staan en of het – wat ik hoop – wekelijks een samenvatting geeft van het nieuws over de verkiezingen zodat ik niet meer dagelijks die eindeloos lange en saaie artikels moet lezen.
Ik stap op de bus, zoek een plaatsje uit en vouw de krant open. Door de drukte op de bus, hindert al snel het enorm grote formaat, de krant is veel groter dan de standaardformaten. Ook de letters zijn groot en staan breed uit elkaar. Alsof men moeite heeft gehad om de krant te vullen. Of is het opzet? Ik begin te lezen. Eerst opnieuw de titel: “9 Semaines avant l’élection” en dan de ondertitel: “Le journal qui ne parle pas des candidats”. De krant die niet over de verkiezingen praat. Ik ben verbijsterd. Is dit een 1 april grap? Nee, dat kan niet, we zouden 1 maart kunnen zijn, maar zelfs dat is het nog  niet. Vandaag is het 29 februari. Ook wel een rare dag, maar geen 1 april. Ik begin te lezen. Eerst het editoriaal. Een lang verhaal waarvan het Frans me soms mijn pet te boven gaat. Erg filosofisch allemaal. Het lijkt een verhaal van een ontgoochelde linkse journalist, die lak heeft aan de hele kermis rond de verkiezingen en in afwachting van de stemdag even aan de zijlijn gaat staan met een aantal vrienden om de tijd op een aangename wijze door te brengen.  De krant wordt omschreven als: “Een ongeloofwaardige krant, opstandig en dromerig, onverdraagzaam serieus, absoluut niet ernstig en onweerstaanbaar intelligent.” Het hoofdartikel gaat over het waarom van het betalen van belastingen. Het is gebaseerd op een recent boek van de Duitse filosoof Peter Sloterdijk. Hij stelt dat het betalen van belasting net zoiets zou moeten zijn als het doen van een gift en dat het op vrijwillige basis zou moeten gebeuren. In dat geval zouden de mensen een positief gevoel overhouden aan de betaling en geen kater, zoals vandaag. Een aardig idee dat filosofen misschien aanspreekt, maar er is weinig kans dat politici in dit aas zullen bijten.
Ik probeer erachter te komen van welke strekking de krant precies is, maar ik geloof dat het gewoon is wat ze zeggen: een krant die wil aanzetten tot denken en dromen in deze periode van volle verkiezingsheisa. Intellectueel en grappig, en vooral a-politiek. 12 grote pagina’s met in de dubbele middenpagina een grote pentekening. Verder is de hele krant doorspekt met grappige cartoons. Als je het zou willen vergelijken met een bestaande krant, zou je kunnen zeggen een a-politieke Canard Enchainé of Charlie Hebdo. De krant zal vanaf nu elke woensdag verschijnen tot aan de week van de verkiezingen (2,5 Euro vanaf nr. 2).

Noot: in de pers wordt zo goed als niet gesproken over deze nieuwe krant.